Το σχέδιο Κάρικ με το οποίο κέρδισε τον Γκουαρντιόλα!

Το 2-0 της Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ επί της Μάντσεστερ Σίτι δεν ήταν «έμπνευση» ούτε αποτέλεσμα συγκυρίας. Ήταν μια νίκη με καθαρή τακτική ιδέα και σωστή ανάγνωση αντιπάλου. Ο Μάικλ Κάρικ, στο πρώτο του παιχνίδι ως υπηρεσιακός προπονητής στο «Ολντ Τράφορντ», πήρε τη βασική απόφαση που κρίνει τέτοια ντέρμπι: δεν μπήκε σε διαγωνισμό κατοχής με την ομάδα του Πεπ Γκουαρδιόλα. Έστησε τη Γιουνάιτεντ για να ελέγξει χώρο και ρυθμό χωρίς μπάλα και να χτυπήσει εκεί που η Σίτι –με νεανική, άπειρη τετράδα στην άμυνα χωρίς χημεία– ήταν πιο ευάλωτη: στο transition, στις πλάτες και στις δεύτερες μπάλες.

Η εγκατάλειψη του σχήματος με τρεις στόπερ ήταν ουσιαστικά «επιστροφή στα βασικά»: συμπαγές μπλοκ, καθαρές αποστάσεις, λιγότερα ρίσκα στη βάση. Οι επιλογές προσώπων είχαν νόημα πάνω στο πλάνο. Ο Χάρι Μαγκουάιρ έδωσε σταθερότητα και απειλή στα στημένα (δοκάρι από κόρνερ στο τρίλεπτο), ο Κόμπι Μέινου έφερε ισορροπία και σωστό timing στη μεσαία γραμμή, ενώ η επιστροφή των Μπράιαν Μπεουμό και Αμάντ Ντιαλό ήταν εργαλείο για να υπάρχει μόνιμη απειλή στο χώρο, όχι για να κρατηθεί η μπάλα. Η εικόνα του πρώτου μέρους λέει όλη την αλήθεια: η Σίτι είχε την κατοχή, η Γιουνάιτεντ είχε τις καθαρές στιγμές. Ακόμη κι αν το ημίχρονο έληξε 0-0, οι γηπεδούχοι έβαλαν την μπάλα δύο φορές στα δίχτυα (ακυρωμένα), δημιούργησαν προϋποθέσεις, και με μόλις 27,7% κατοχή πήγαν στα αποδυτήρια πιο «άνετοι» ψυχολογικά. Το γεγονός ότι πιάστηκαν τέσσερις φορές οφσάιντ στο πρώτο 45λεπτο δεν δείχνει αδεξιότητα όσο επιμονή σε ένα μοτίβο: διαρκείς κινήσεις στην πλάτη της γραμμής, στο όριο, μέχρι να κουμπώσει το timing.

Ο Πεπ Γκουαρδιόλα κατάλαβε ότι το παιχνίδι δεν «ανοίγει» και η διπλή αλλαγή στην ανάπαυλα ήταν ομολογία αδιεξόδου, ειδικά με πάγκο περιορισμένο. Η Σίτι συνέχισε να κυκλοφορεί, αλλά έβρισκε μπροστά της ένα πειθαρχημένο, χαμηλό-μεσαίο μπλοκ, που δεν της έδινε πρόσβαση στον κεντρικό διάδρομο και κυρίως δεν της επέτρεπε να τροφοδοτήσει τον Έρλινγκ Χάαλαντ σε θέσεις εκτέλεσης. Το πιο σκληρό στατιστικό είναι ακριβώς αυτό: ο Χάαλαντ έμεινε σχεδόν εκτός παιχνιδιού, με μόλις 14 επαφές πριν αντικατασταθεί, γιατί το πρόβλημα δεν ήταν ο ίδιος, αλλά η αδυναμία της Σίτι να παράξει τελικές πάσες και καθαρές καταστάσεις μέσα στην περιοχή απέναντι σε κλειστό μπλοκ.

Στο μεταξύ, ο Τζανλουίτζι Ντοναρούμα κράτησε τη Σίτι μέσα στο ματς. Οι επεμβάσεις του σε Αμάντ Ντιαλό και Κασεμίρο από κοντά έγραψαν την ιστορία ενός αγώνα όπου η ομάδα που είχε την κατοχή χρειαζόταν τον τερματοφύλακά της για να μην «τελειώσει» νωρίς. Μέχρι την ώρα του πρώτου γκολ είχε ήδη φτάσει σε πέντε αποκρούσεις, ένδειξη ότι η Γιουνάιτεντ έβρισκε τρόπους να απειλεί χωρίς να έχει τη μπάλα. Και όταν το παιχνίδι έφτασε στο σημείο που περίμενε ο Μάικλ Κάρικ, η Γιουνάιτεντ χτύπησε ακριβώς όπως πρέπει: γρήγορη μετάβαση, ο Μπρούνο Φερνάντες σπάει κάθετα με ταχύτητα από τον άξονα, πασάρει στον σωστό χρόνο και ο Μπράιαν Μπεουμό τελειώνει χαμηλά και δυνατά στην απέναντι γωνία. Αυτό είναι «textbook» fast break, όχι τυχαίο γκολ, και κουμπώνει με το προφίλ του Μπεουμό που είναι από τους πιο παραγωγικούς σκόρερ σε τέτοιες καταστάσεις στην Πρέμιερ Λιγκ.

Το 2-0 ήταν η συνέχεια του ίδιου έργου και, ταυτόχρονα, η αποκάλυψη της αμυντικής ανωριμότητας της Σίτι. Ο Ματέους Κούνια, φρέσκος από τον πάγκο, κερδίζει τον αντίπαλό του στο πλάι και βάζει τη μπάλα-ξυράφι στην περιοχή. Εκεί, η άμυνα της Σίτι μένει «στα τακούνια», χωρίς αποφασιστικότητα σε καθάρισμα και επιθετικότητα στη δεύτερη μπάλα, και ο Πάτρικ Ντόργκου προλαβαίνει να «τσιμπήσει» και να τελειώσει. Σε ντέρμπι τέτοιου επιπέδου, οι λεπτομέρειες στην περιοχή δεν συγχωρούν: η Γιουνάιτεντ είχε επιθετική αποφασιστικότητα, η Σίτι όχι.

Η ουσία είναι ότι το 2-0 δεν ήταν κλέψιμο, ούτε «αντι-ποδόσφαιρο». Ήταν κλασική, επαγγελματική νίκη με σωστό match plan: μπλοκ, πειθαρχία, και χτυπήματα στον σωστό χώρο, απέναντι σε μια Σίτι που είχε την μπάλα αλλά όχι τη λύση. Για τον Μάικλ Κάρικ, το μήνυμα είναι διπλό: έδειξε ότι μπορεί να δώσει ταυτότητα άμεσα και να κερδίσει μεγάλο ματς με προετοιμασία. Για τη Μάντσεστερ Σίτι, το καμπανάκι είναι επίσης καθαρό: όταν η κατοχή δεν μεταφράζεται σε πρόσβαση και η άμυνα δεν έχει συνοχή, το παιχνίδι γέρνει υπέρ αυτού που ξέρει να εκμεταλλεύεται το χάος.