Ισοπαλία που «πονάει» – Πέταξε δυο βαθμούς στα «σκουπίδια» ο ΠΑΟΚ!

Ο ΠΑΟΚ μπήκε στο παιχνίδι με ξεκάθαρο πλάνο, ψηλές γραμμές, πίεση στο build up του Άρη και κυριαρχία στο μεγαλύτερο κομμάτι του πρώτου ημιχρόνου. Ήταν η ομάδα που έλεγξε τον ρυθμό, που πήρε μέτρα στο γήπεδο και που δημιούργησε τις μεγάλες φάσεις. Και εδώ ακριβώς βρίσκεται και η πικρία. Γιατί αυτό το ματς… έπρεπε να είχε «καθαρίσει» πριν καν φτάσει στο ημίχρονο.

Οι χαμένες ευκαιρίες του Ζαφείρη και κυρίως του Ντεσπόντοφ δεν δικαιολογούνται σε τέτοιο επίπεδο. Ο ΠΑΟΚ είχε απέναντί του έναν Άρη που δυσκολευόταν να κρατήσει μπάλα, που έκανε λάθη και που δεν μπορούσε να ακολουθήσει την ένταση του παιχνιδιού. Κι όμως, οι παίκτες του Λουτσέσκου δεν βρήκαν το γκολ που θα άλλαζε τη ροή του αγώνα και θα επιβεβαίωνε την ανωτερότητά τους.

Στο δεύτερο μέρος, ο ρυθμός έπεσε, το ντέρμπι έγινε πιο άναρχο και λιγότερο ποιοτικό, όμως ακόμα κι έτσι ο ΠΑΟΚ είχε τις στιγμές του. Το γκολ του Οζντόεφ ακυρώθηκε σωστά, ενώ στο φινάλε χρειάστηκε η μεγάλη επέμβαση του Αθανασιάδη στο γυριστό του Πέλκα για να μείνει το μηδέν.

Το παιχνίδι έπρεπε να είναι διπλό, αλλά… 

Το πρόβλημα δεν ήταν η εικόνα. Ο ΠΑΟΚ ήταν καλός, κυρίαρχος και πειθαρχημένος. Το πρόβλημα ήταν η έλλειψη αποτελεσματικότητας. Εκεί που το τελευταίο διάστημα οι παίκτες του Λουτσέσκου μας είχαν… κακομάθει, αυτή τη φορά πλήρωσαν την αστοχία τους.

Και έτσι, ένα ντέρμπι που μπορούσε – και έπρεπε – να είναι «διπλό», κατέληξε σε μια ισοπαλία που αφήνει περισσότερο εκνευρισμό παρά ικανοποίηση. Γιατί το ποδόσφαιρο δεν είναι μόνο εικόνα. Είναι και γκολ. Και ο ΠΑΟΚ, αυτή τη φορά, ξέχασε να βάλει αυτά που δικαιούταν.

Ίσως αυτό που ενοχλεί περισσότερο στο συγκεκριμένο 0-0 δεν είναι το αποτέλεσμα καθαυτό, αλλά το πώς προέκυψε. Γιατί ο ΠΑΟΚ δεν εγκλωβίστηκε, δεν πιέστηκε ουσιαστικά και δεν έπαιξε παθητικά. Αντιθέτως, ήταν αυτός που επέβαλε τον ρυθμό του, που έδειξε καθαρό μυαλό στο κέντρο και που περιόρισε τον Άρη σε ρόλο κομπάρσου για μεγάλα διαστήματα του αγώνα.

Η ομάδα του Λουτσέσκου έβγαλε συνοχή, ένταση και σωστές αποστάσεις ανάμεσα στις γραμμές, στοιχεία που της επέτρεψαν να ελέγξει τον αγωνιστικό χώρο ακόμα και σε ένα εχθρικό περιβάλλον όπως το «Κλεάνθης Βικελίδης». Αυτό κάνει την απώλεια των δύο βαθμών ακόμη πιο βαριά, γιατί δεν μιλάμε για ένα ματς ισορροπίας ή λεπτομερειών, αλλά για μια αναμέτρηση στην οποία ο ΠΑΟΚ ήταν ξεκάθαρα ανώτερος.

Κι όμως, το ποδόσφαιρο έχει τη δική του σκληρή λογική. Όταν δεν «τελειώνεις» το παιχνίδι στις στιγμές σου, το πληρώνεις. Και ο ΠΑΟΚ το πλήρωσε, όχι επειδή υστέρησε αγωνιστικά, αλλά επειδή δεν είχε το καθαρό τελείωμα που τον χαρακτήριζε το προηγούμενο διάστημα. Ένα μάθημα σκληρό, αλλά αναγκαίο, ενόψει της απαιτητικής συνέχειας.