Η λύση πολυτελείας και ο γρίφος που πρέπει να λύσει ο Μεντιλίμπαρ!

Η μεταγραφική ενίσχυση του Ιανουαρίου έδωσε παραπάνω ποιότητα, περισσότερες λύσεις και μεγαλύτερο βάθος στο ρόστερ του Ολυμπιακού. Αυτό είναι το καλό νέο. Το άλλο, όμως, είναι ότι κάθε ενίσχυση δεν φέρνει μόνο επιλογές, φέρνει και αποκλεισμούς. Και στην περίπτωση των Ερυθρόλευκων, ο περιορισμός στους ξένους έχει μετατραπεί σε ένα καθημερινό αγωνιστικό ζήτημα που δεν λύνεται εύκολα, όσο γεμάτο κι αν είναι το οπλοστάσιο του Μεντιλίμπαρ.

Η άφιξη των Αντρέ Λουίς και Κλέιτον ανέβασε το επίπεδο του ρόστερ, αλλά ταυτόχρονα πίεσε ακόμα περισσότερο τις ισορροπίες. Στο χαρτί, ο Ολυμπιακός έγινε πιο πλούσιος. Στην πράξη, όμως, ο προπονητής του υποχρεώνεται κάθε εβδομάδα να αφήνει καλούς παίκτες εκτός. Αυτό δεν είναι λεπτομέρεια. Είναι συνέπεια ενός ρόστερ που έχει ποιότητα, αλλά και στενά όρια στη διαχείρισή του.

Το πρόσφατο ντέρμπι με τον ΠΑΟΚ ήταν ίσως το πιο καθαρό παράδειγμα. Ο Μεντιλίμπαρ άφησε εκτός αποστολής και τους δύο νεοαποκτηθέντες Βραζιλιάνους, μια απόφαση που εκ πρώτης όψεως μοιάζει σκληρή, αλλά αν τη δει κανείς ποδοσφαιρικά, εξηγείται. Όχι εύκολα, αλλά καθαρά.

Γιατί έμεινε έξω ο Αντρέ Λουίς

Η περίπτωση του Αντρέ Λουίς είναι περισσότερο θέμα τακτικής ιεραρχίας παρά προσωπικής υποβάθμισης. Ο παίκτης ερχόταν από τρία διαδοχικά παιχνίδια πρωταθλήματος ως βασικός, άρα δεν υπήρχε μήνυμα έλλειψης εμπιστοσύνης. Υπήρχε, όμως, ένας συγκεκριμένος σχεδιασμός για το ντέρμπι.

Η παρουσία και των δύο αριστερών μπακ στην αποστολή άλλαξε τα δεδομένα. Ο Μπρούνο, που βρίσκεται σε εξαιρετική κατάσταση, δίνει στον Μεντιλίμπαρ μια πολύτιμη πολυτέλεια: να ξεκινά ως μπακ και, αν το απαιτήσει το ματς, να ανεβαίνει πιο ψηλά ως εξτρέμ. Πίσω του μπορεί να περάσει ο Ορτέγκα και έτσι να προκύψει μια έτοιμη εσωτερική προσαρμογή χωρίς να χαλάσει συνολικά η δομή της ομάδας.

Αυτό για έναν προπονητή σαν τον Μεντιλίμπαρ μετρά πολύ. Δεν ψάχνει μόνο καλούς παίκτες. Ψάχνει λειτουργικές λύσεις μέσα στο ίδιο ματς. Και όταν στην ίδια ζώνη υπάρχει και ο Ποντένσε, τότε ο χώρος στα άκρα γεμίζει ασφυκτικά. Αν προστεθούν και οι υπόλοιπες επιθετικές επιλογές, γίνεται φανερό γιατί ο Αντρέ Λουίς θυσιάστηκε στη λογική της 23άδας.

Με απλά λόγια, ο Αντρέ Λουίς δεν έμεινε έξω επειδή δεν κάνει. Έμεινε έξω επειδή, για το συγκεκριμένο παιχνίδι, άλλοι παίκτες έδιναν περισσότερες τακτικές εναλλακτικές. Αυτό είναι διαφορετικό και πρέπει να καταγράφεται έτσι.

Ο Κλέιτον έχει πιο δύσκολο δρόμο

Στην περίπτωση του Κλέιτον, το πρόβλημα είναι πιο βαθύ. Δεν αφορά μόνο το πλάνο ενός αγώνα, αλλά τη γενική δομή της επιθετικής γραμμής. Ο Βραζιλιάνος φορ έχει μπροστά του δύο βαριά ονόματα, δύο επιθετικούς που δεν παραμερίζονται εύκολα: τον Ελ Κααμπί και τον Ταρέμι. Και όταν σε μια ομάδα που κυνηγά τίτλους και παίζει συνεχώς με πίεση αποτελέσματος υπάρχουν δύο τέτοια σημεία αναφοράς στην κορυφή, ο τρίτος φορ κινδυνεύει να μείνει διακοσμητικός.

Αυτό ακριβώς συμβαίνει τώρα. Ο Κλέιτον δεν βρίσκει χώρο όχι επειδή υστερεί απαραίτητα, αλλά επειδή η θέση του είναι ήδη «κλειδωμένη» από δύο παίκτες πρώτης γραμμής. Το αποτέλεσμα είναι να στερείται ρυθμού, και αυτό είναι ίσως το μεγαλύτερο πρόβλημα για έναν επιθετικό. Ένας φορ χωρίς συνεχόμενα λεπτά δεν μπορεί να μπει στην ψυχολογία του παιχνιδιού, δεν βρίσκει αυτοματισμούς, δεν αποκτά ροή και στο τέλος κρίνεται χωρίς να έχει πραγματικά παίξει.

Τα λεπτά του μέχρι τώρα είναι αποκαλυπτικά: λίγες ανάσες σε ματς πρωταθλήματος, ελάχιστη παρουσία στην Ευρώπη, συνολικά ένα αποσπασματικό μοτίβο συμμετοχής. Αυτό δεν είναι συνθήκη ανάπτυξης. Είναι συνθήκη επιβίωσης μέσα σε ένα γεμάτο ρόστερ.

Το πραγματικό πρόβλημα του Μεντιλίμπαρ

Ο Μεντιλίμπαρ έχει μπροστά του ένα παράδοξο που συχνά συναντούν οι μεγάλες ομάδες. Όσο ανεβαίνει η ποιότητα, τόσο δυσκολεύει η διαχείριση. Ο Ολυμπιακός έχει πλέον περισσότερες λύσεις, αλλά δεν μπορεί να τις χρησιμοποιήσει όλες. Άρα η δουλειά του προπονητή δεν είναι απλώς να επιλέξει τους καλύτερους. Είναι να επιλέξει τους καταλληλότερους για το κάθε ματς, χωρίς να διαλύσει την ψυχολογία όσων μένουν απ’ έξω.

Εδώ βρίσκεται και η μεγάλη πρόκληση. Οι παίκτες όπως ο Αντρέ Λουίς και ο Κλέιτον δεν είναι συμπληρωματικοί μόνο στα χαρτιά. Είναι ποδοσφαιριστές που ήρθαν για να βοηθήσουν. Αν, όμως, η συγκυρία τούς κρατά μόνιμα εκτός ρυθμού, τότε το ρόστερ χάνει μέρος της πραγματικής του αξίας. Γιατί άλλο να έχεις λύσεις και άλλο να έχεις ετοιμοπόλεμες λύσεις.

Ο Αντρέ Λουίς φαίνεται να έχει δρόμο για να ξαναμπεί, αρκεί να αλλάξουν οι ανάγκες του ματς ή να λείψουν κάποιοι από τους παίκτες που σήμερα βρίσκονται μπροστά του στην ιεραρχία. Για τον Κλέιτον, όμως, η κατάσταση είναι πιο σκληρή. Εκεί δεν μιλάμε απλώς για ανταγωνισμό. Μιλάμε για σχεδόν κλειστή πόρτα, εκτός αν προκύψει rotation, τραυματισμός ή αλλαγή σχηματισμού που να ανοίξει παραπάνω χώρο στην επίθεση.

Λύση πολυτελείας ο αντί-Κωστούλας

Υπάρχουν παίκτες που δεν χρειάζονται περίοδο προσαρμογής για να επιβληθούν. Ο Μεχντί Ταρέμι ανήκει ξεκάθαρα σε αυτή την κατηγορία. Από τα πρώτα του παιχνίδια με τη φανέλα του Ολυμπιακού έδειξε ότι δεν ήρθε απλώς για να προσθέσει μια ακόμη λύση στην επίθεση, αλλά για να εξελιχθεί σε σημείο αναφοράς της ερυθρόλευκης γραμμής κρούσης. Τα 16 γκολ και οι 5 ασίστ σε 32 συμμετοχές αποτυπώνουν μόνο ένα μέρος της συνεισφοράς του, γιατί ο Ιρανός φορ δεν προσφέρει μόνο εκτελέσεις, αλλά και προσωπικότητα, καθαρό μυαλό και αίσθηση ελέγχου στο παιχνίδι. Πίσω από τον επίσης ασταμάτητο Ελ Κααμπί, ο Ταρέμι λειτουργεί ως λύση πολυτελείας για τον Μεντιλίμπαρ, ο οποίος παίρνει από εκείνον εμπειρία κορυφαίου επιπέδου, ηρεμία στα δύσκολα και υψηλή αποτελεσματικότητα μέσα στην περιοχή.

Ο Ολυμπιακός είχε ανάγκη έναν τέτοιο επιθετικό, έναν ήρεμο ηγέτη που να μπορεί να δίνει σιγουριά και να ανεβάζει τους γύρω του με την παρουσία του. Και ακριβώς εκεί βρίσκεται και η βασική διαφορά με τον Μπάμπη Κωστούλα, που από μερίδα του κόσμου μπαίνει αναπόφευκτα στη συζήτηση. Ο νεαρός είχε άλλα στοιχεία, περισσότερο πρέσινγκ, ενέργεια και σπιρτάδα, όμως όχι την ίδια εκτελεστική ωριμότητα ούτε την ίδια επιρροή στο τελευταίο τρίτο. Έτσι, ο φετινός Ολυμπιακός μπορεί να έχασε την ένταση και τη φρεσκάδα του Κωστούλα, αλλά κέρδισε έναν φορ με βαριά ευρωπαϊκή εμπειρία, που νιώθει άνετα σε αυτόν τον ρόλο και ήδη δικαιώνει την επιλογή των Πειραιωτών με τρόπο ξεκάθαρο και μετρήσιμο.

Θέμα… χωροταξίας

Ο Ιανουάριος έκανε τον Ολυμπιακό πιο δυνατό, αλλά και πιο δύσκολο στη διαχείριση. Ο Μεντιλίμπαρ έχει περισσότερα όπλα, όμως δεν μπορεί να τα κουβαλήσει όλα μαζί στη μάχη. Ο Αντρέ Λουίς είναι θύμα της τακτικής εξίσωσης. Ο Κλέιτον είναι θύμα της ίδιας της ιεραρχίας. Και κάπου εκεί φαίνεται όλη η αλήθεια του φετινού Ολυμπιακού. Διαθέτει ένα γεμάτο, ποιοτικό, απαιτητικό ρόστερ, όπου το πρόβλημα δεν είναι ποιος αξίζει, αλλά ποιος χωρά.