Ο Καίσαρας του ιταλικού ποδοσφαίρου!

Αθλητικό Σαν Σήμερα: Ένας αμυντικός που σήκωσε το Κύπελλο Πρωταθλητριών στο Γουέμπλεϊ, ένας προπονητής που χάρισε τρία ευρωπαϊκά στην Ιταλία U21 και ένας πατέρας που άφησε κληρονομιά δύο γενεών. Ο Τσέζαρε Μαλντίνι δεν ήταν απλώς ο πατέρας του Πάολο. Ήταν ο ίδιος θρύλος.

Υπάρχουν επώνυμα που από μόνα τους λένε μια ολόκληρη ιστορία. Μαλντίνι είναι ένα από αυτά. Και αν ο Πάολο είναι το πιο λαμπερό κεφάλαιό της, ο Τσέζαρε είναι η πρώτη γραμμή — αυτή που έβαλε τα θεμέλια.

Γεννημένος στην Τεργέστη στις 5 Φεβρουαρίου 1932, ο Τσέζαρε Μαλντίνι ξεκίνησε την καριέρα του στην Τριεστίνα πριν μεταγραφεί στη Μίλαν το 1954  — αρχή μιας σχέσης που θα διαρκούσε όλη του τη ζωή, μέσα και έξω από τον αγωνιστικό χώρο. Στις 3 Απριλίου 2016, ο «Τσεζαρόνε» έφυγε από τη ζωή σε ηλικία 84 ετών. 

Ο αρχηγός που σήκωσε την Ευρώπη στο Γουέμπλεϊ

Δώδεκα χρόνια με τη φανέλα της Μίλαν. Τριακόσιες σαράντα επτά εμφανίσεις στο πρωτάθλημα, 412 συνολικά, τρία γκολ και τέσσερα πρωταθλήματα Ιταλίας. Αλλά η στιγμή που ορίζει τον Τσέζαρε Μαλντίνι είναι μία και μόνο: το Γουέμπλεϊ, τον Μάιο του 1963. Εκεί, ως αρχηγός της Μίλαν, σήκωσε το Κύπελλο Πρωταθλητριών μετά τη νίκη επί της Μπενφίκα με 2-1, γινόμενος ο πρώτος Ιταλός καπετάνιος που κρατά ψηλά το τρόπαιο.  Απέναντί του ήταν η Μπενφίκα του Ευσέμπιο — η καλύτερη ομάδα της εποχής της. Ο «Τσεζαρόνε» και οι «ροσονέρι» δεν τρόμαξαν.

Ήταν ένας τακτικά ευέλικτος αμυντικός, αν και χρησιμοποιούνταν κυρίως ως κεντρικός αμυντικός man-marker ή ως libero. Μπορούσε επίσης να λειτουργεί ως μπακ και στις δύο πλευρές, ενώ σε ορισμένες περιπτώσεις χρησιμοποιούνταν ακόμα και ως αμυντικός μέσος.  Η νοημοσύνη διαβάσματος του παιχνιδιού ήταν το κύριο χαρακτηριστικό του — ήταν γνωστός για την ηγετική του παρουσία, την αυστηρή πειθαρχία του και το γεγονός ότι έλαβε μόλις πέντε κίτρινες κάρτες σε ολόκληρη την καριέρα του. 

Με την εθνική Ιταλίας φόρεσε 14 φορές τη φανέλα των «Αζούρι», συμμετείχε στο Μουντιάλ της Χιλής το 1962 και για ένα διάστημα έφερε και το περιβραχιόνιο του αρχηγού της εθνικής.

Ο προπονητής: από τον πάγκο της Πάρμα στο Γουέμπλεϊ των Κόουτς

Όταν κρέμασε τα παπούτσια του — μετά από μια τελευταία σεζόν στην Τορίνο το 1967 — ο Τσέζαρε Μαλντίνι δεν απομακρύνθηκε από το ποδόσφαιρο. Απλώς άλλαξε ρόλο. Ξεκίνησε ως βοηθός του Νερέο Ρόκο στη Μίλαν από το 1970, και αργότερα ανέλαβε ο ίδιος τον πάγκο των «ροσονέρι» μεταξύ 1972 και 1974, κερδίζοντας το Coppa Italia και το Κύπελλο Κυπελλούχων το 1973. 

Ακολούθησαν περάσματα από Φότζα, Τερνάνα και Πάρμα — όπου ανέβασε την ομάδα από τη Serie C1 στη Serie B. Το 1980 έγινε βοηθός του Έντσο Μπεαρτζότ στην εθνική Ιταλίας, βοηθώντας την να κατακτήσει το τρίτο της Μουντιαλικό αστέρι στα γήπεδα της Ισπανίας το 1982. 

Το 1986 ανέλαβε την εθνική Ελπίδων — και εκεί έγραψε ιστορία. Καθοδήγησε την Ιταλία U21 από το 1986 ως το 1996, κατακτώντας τρία συνεχόμενα Ευρωπαϊκά Πρωταθλήματα (1992, 1994, 1996) — ένα ρεκόρ που παραμένει μοναδικό.  Κάτω από τα χέρια του πέρασαν παίκτες όπως ο Κανναβάρο, ο Μπουφόν και ο Τότι — αυτοί που θα έφερναν στη συνέχεια το τέταρτο αστέρι στην Ιταλία, στο Μουντιάλ του 2006.

Το 1996 ανέλαβε την «μεγάλη» εθνική. Στο Μουντιάλ του 1998 οδήγησε την Ιταλία μέχρι τα προημιτελικά, όπου αποκλείστηκε στα πέναλτι από τη Γαλλία — τη μετέπειτα κάτοχο του τροπαίου.  Τα ΜΜΕ τον κατέκριναν σκληρά για την αμυντική του φιλοσοφία, αλλά η αλήθεια είναι ότι έφτασε πολύ κοντά με υλικό που δεν ήταν το καλύτερο δυνατό.

Η τελευταία του προπονητική εμπειρία ήταν ίσως η πιο εκπληκτική: το 2002 ανέλαβε την εθνική Παραγουάης, γινόμενος ο γηραιότερος προπονητής στη διοργάνωση σε ηλικία 70 ετών. Οδήγησε την ομάδα μέχρι τη φάση των «16», όπου αποκλείστηκε από τη Γερμανία.  Αξιοσημείωτη λεπτομέρεια: στο ίδιο τουρνουά, την Ιταλία την αρχηγεία ο γιος του, Πάολο.

Μια δυναστεία με τρεις γενιές

Ο Τσέζαρε Μαλντίνι δεν άφησε μόνο τρόπαια. Άφησε μια οικογενειακή κληρονομιά μοναδική στο παγκόσμιο ποδόσφαιρο. Όταν ο Πάολο σήκωσε το Champions League το 2003 ως αρχηγός της Μίλαν, έγινε μόλις η τρίτη περίπτωση στην ιστορία όπου πατέρας και γιος ήταν αρχηγοί νικητήριας ομάδας στην ίδια διοργάνωση — και μάλιστα και οι δύο φορές στην Αγγλία, στο Γουέμπλεϊ και στο Όλντ Τράφορντ. Η ιστορία επαναλαμβάνεται, αρκεί να έχεις βάλει σωστές βάσεις.

Την ημέρα της κηδείας του, στις 5 Απριλίου, στη Βασιλική του Αγίου Αμβροσίου στο Μιλάνο, παρέστησαν κορυφαίες προσωπικότητες του ποδοσφαίρου. Σε κάθε αγώνα της Serie A εκείνο το Σαββατοκύριακο τηρήθηκε ενός λεπτού σιγή, ενώ οι παίκτες της Μίλαν αγωνίστηκαν με μαύρο περιβραχιόνιο. 

Ο «Τσεζαρόνε» έφυγε. Το όνομά του έμεινε — χαραγμένο στην ιστορία της Μίλαν, της Ιταλίας και του ποδοσφαίρου.