Η εκδίκηση της Μίλαν στο ΟΑΚΑ (ΒΙΝΤΕΟ)

Αθλητικό Σαν Σήμερα: Ήταν 23 Μαΐου 2007, όταν η Αθήνα έγινε το κέντρο του ευρωπαϊκού ποδοσφαίρου. Το ΟΑΚΑ φιλοξένησε τον μεγάλο τελικό του Champions League ανάμεσα στη Μίλαν και τη Λίβερπουλ, σε μια αναμέτρηση που κουβαλούσε πολύ μεγαλύτερο βάρος από έναν απλό τελικό. Για τους «ροσονέρι» ήταν η βραδιά της εκδίκησης. Η ώρα να κλείσει η πληγή της Κωνσταντινούπολης.

Δύο χρόνια νωρίτερα, το 2005, η Μίλαν είχε ζήσει έναν από τους πιο σκληρούς εφιάλτες στην ιστορία του ποδοσφαίρου. Προηγήθηκε 3-0 της Λίβερπουλ στον τελικό της Κωνσταντινούπολης, έδειχνε να κρατά το τρόπαιο στα χέρια της, αλλά μέσα σε λίγα λεπτά τα πάντα κατέρρευσαν. Οι Άγγλοι ισοφάρισαν σε 3-3 και τελικά κατέκτησαν το Champions League στη διαδικασία των πέναλτι. Για μια ομάδα με την ιστορία, την προσωπικότητα και την ποδοσφαιρική αριστοκρατία της Μίλαν, εκείνη η ήττα ήταν τραύμα.

Στην Αθήνα, λοιπόν, η ομάδα του Κάρλο Αντσελότι δεν έπαιζε μόνο για το έβδομο ευρωπαϊκό τρόπαιο της ιστορίας της. Έπαιζε για την αποκατάσταση της τιμής της. Απέναντί της βρισκόταν ξανά η Λίβερπουλ του Ράφα Μπενίτεθ, η ομάδα που της είχε στερήσει το τρόπαιο με τρόπο σχεδόν αδιανόητο. Αυτή τη φορά, όμως, οι Ιταλοί ήταν αποφασισμένοι να μην αφήσουν την ιστορία να επαναληφθεί.

Η Μίλαν παρατάχθηκε με μια ενδεκάδα γεμάτη εμπειρία, ποιότητα και βαριά ονόματα. Ο Πάολο Μαλντίνι, ο θρυλικός αρχηγός, οδηγούσε την ομάδα σε ακόμη έναν ευρωπαϊκό τελικό. Δίπλα του, παίκτες όπως ο Αντρέα Πίρλο, ο Τζενάρο Γκατούζο, ο Κλάρενς Ζέεντορφ, ο Κακά και ο Φιλίπο Ιντζάγκι συνέθεταν ένα σύνολο που ήξερε να διαχειρίζεται την πίεση. Δεν ήταν η πιο νεανική Μίλαν. Ήταν όμως μια ομάδα με χαρακτήρα, ποδοσφαιρική ευφυΐα και τεράστια προσωπικότητα.

Ο τελικός δεν είχε τον τρελό ρυθμό της Κωνσταντινούπολης. Ήταν πιο κλειστός, πιο προσεκτικός, περισσότερο ιταλικός. Η Λίβερπουλ προσπάθησε να πιέσει, να βρει χώρους, να επιβάλει τη δύναμή της στη μεσαία γραμμή. Η Μίλαν, όμως, είχε μάθει. Δεν παρασύρθηκε. Δεν άνοιξε το παιχνίδι χωρίς λόγο. Περίμενε τη στιγμή της.

Και η στιγμή ήρθε λίγο πριν από το τέλος του πρώτου ημιχρόνου. Στο 45ο λεπτό, ο Κακά κέρδισε φάουλ σε εξαιρετικό σημείο έξω από την περιοχή. Ο Αντρέα Πίρλο ανέλαβε την εκτέλεση. Η μπάλα βρήκε πάνω στον Φιλίπο Ιντζάγκι, άλλαξε πορεία και κατέληξε στα δίχτυα του Πέπε Ρέινα. Το 1-0 ήταν γεγονός. Όπως τόσες φορές στην καριέρα του, ο «Πίπο» βρέθηκε εκεί όπου έπρεπε, τη στιγμή που έπρεπε.

Το γκολ αυτό άλλαξε την ψυχολογία του τελικού. Η Μίλαν πήγε στα αποδυτήρια με προβάδισμα και η Λίβερπουλ αναγκάστηκε να κυνηγήσει. Όμως αυτή τη φορά οι «ροσονέρι» δεν έχασαν το μυαλό τους. Δεν έδωσαν δικαιώματα. Ο Γκατούζο έτρεχε παντού, ο Πίρλο κρατούσε την μπάλα όταν χρειαζόταν, ο Κακά απειλούσε στις μεταβάσεις και η άμυνα με τον Μαλντίνι είχε την ηρεμία που απαιτούσε η περίσταση.

Στο δεύτερο ημίχρονο, η Λίβερπουλ επιχείρησε να ανεβάσει πίεση. Οι Άγγλοι ήξεραν ότι το 1-0 δεν ήταν απαγορευτικό σκορ. Είχαν άλλωστε αποδείξει δύο χρόνια πριν ότι μπορούσαν να γυρίσουν τα πάντα. Όμως η Μίλαν του 2007 δεν ήταν διατεθειμένη να ξαναζήσει τον ίδιο εφιάλτη. Κράτησε τις αποστάσεις, έκλεισε τους διαδρόμους και περίμενε το δεύτερο χτύπημα.

Αυτό ήρθε στο 82ο λεπτό. Ο Κακά πέρασε την κάθετη πάσα στον Ιντζάγκι, εκείνος βγήκε απέναντι από τον Ρέινα, τον πέρασε και πλάσαρε για το 2-0. Ήταν το γκολ που έμοιαζε να σφραγίζει τον τελικό. Ο Ιντζάγκι, ένας επιθετικός που πολλές φορές έμοιαζε αθόρυβος αλλά πάντα ήταν θανατηφόρος, έγινε ο απόλυτος πρωταγωνιστής της βραδιάς.

Η Λίβερπουλ δεν τα παράτησε. Στο 89ο λεπτό, ο Ντιρκ Κάιτ μείωσε σε 2-1 και για λίγες στιγμές οι μνήμες της Κωνσταντινούπολης ξύπνησαν ξανά. Όμως αυτή τη φορά ο χρόνος ήταν με τη Μίλαν. Οι Άγγλοι δεν πρόλαβαν να ολοκληρώσουν νέα ανατροπή. Το τελευταίο σφύριγμα βρήκε τους Ιταλούς πρωταθλητές Ευρώπης.

Η εικόνα του Πάολο Μαλντίνι να σηκώνει το τρόπαιο στο ΟΑΚΑ έμεινε στην ιστορία. Στα 38 του χρόνια έγινε ο γηραιότερος μη τερματοφύλακας που αγωνίστηκε σε τελικό Champions League και κατέκτησε το πέμπτο του ευρωπαϊκό κύπελλο. Έφτασε έτσι σε μια επίδοση μυθική, ισοφαρίζοντας θρύλους όπως ο Αλφρέδο Ντι Στέφανο και ο Χοσέ Θαράγα, ενώ έμεινε ένα τρόπαιο πίσω από τον Φρανθίσκο Χέντο της Ρεάλ Μαδρίτης.

Ιστορία έγραψε και ο Κλάρενς Ζέεντορφ. Ο Ολλανδός μέσος έγινε ο πρώτος παίκτης που κατέκτησε το Champions League τέσσερις φορές με τρεις διαφορετικές ομάδες: Άγιαξ το 1995, Ρεάλ Μαδρίτης το 1998 και Μίλαν το 2003 και το 2007. Ένα επίτευγμα που αποτύπωνε τη σπάνια διάρκεια και την κλάση του.

Για τη Μίλαν, ο τελικός της Αθήνας ήταν κάτι παραπάνω από ένας τίτλος. Ήταν δικαίωση. Ήταν η απάντηση στην πιο πικρή βραδιά της σύγχρονης ιστορίας της. Οι «ροσονέρι» απέδειξαν ότι οι μεγάλες ομάδες μπορούν να πέσουν, αλλά ξέρουν και να επιστρέφουν. Όχι με φωνές και μεγάλα λόγια, αλλά με χαρακτήρα, πείσμα και ψυχρή ποδοσφαιρική εκτέλεση.

Στις 23 Μαΐου 2007, το ΟΑΚΑ βάφτηκε κόκκινο και μαύρο. Η Μίλαν πήρε το αίμα της πίσω, ο Ιντζάγκι έγινε ο ήρωας της βραδιάς και ο Μαλντίνι σήκωσε ακόμη ένα τρόπαιο στον αθηναϊκό ουρανό. Ήταν η εκδίκηση της Μίλαν. Και ήταν γλυκιά.