Λουτσέσκου: «Οι ποδοσφαιριστές ζουν καθημερινά με τεράστια πίεση»

Ο τεχνικός του ΠΑΟΚ υπογράμμισε πως οι αθλητές καλούνται καθημερινά να διαχειριστούν τεράστιες απαιτήσεις, όχι μόνο εντός των αγωνιστικών χώρων αλλά και εκτός αυτών, εξαιτίας της συνεχούς παρουσίας και της κριτικής που αναπτύσσεται στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης.

Αναλυτικά όσα είπε:

«Πιστεύω πως η εθνική ομάδα πρέπει να λειτουργεί χωρίς εντάσεις, χωρίς υπερβολική πίεση και χωρίς τοξική κριτική. Από μέσα ίσως όλα φαίνονται φυσιολογικά, όμως από απόσταση η εικόνα είναι διαφορετική. Σε πολλές περιπτώσεις υπάρχει υπερβολή. Υπάρχουν βέβαια και οι εποικοδομητικές κριτικές, οι αναλύσεις και οι απόψεις.

Ωστόσο, υπάρχουν και επιθέσεις πολύ σκληρές. Οι ποδοσφαιριστές είναι άνθρωποι, με συναισθήματα. Μπορεί να δεχτείς δέκα επαίνους, αλλά θα σταθείς στην μία αρνητική κριτική. Ιδιαίτερα στα social media η κατάσταση είναι ανεξέλεγκτη, μια πραγματική “ζούγκλα”. Η ανωνυμία δίνει χώρο σε ύβρεις και ακρότητες.

Οι περισσότεροι αθλητές προέρχονται από δύσκολες συνθήκες και δεν είναι εύκολο να διαχειριστούν μόνοι τους αυτή την πίεση. Έχουν οικογένειες που διαβάζουν τα πάντα. Προσωπικά δεν χρησιμοποιώ Instagram ή TikTok, όμως οι νεότερες γενιές ζουν μέσα σε αυτό. Η κριτική είναι φυσιολογικό να υπάρχει και σχετίζεται με τα αποτελέσματα, αλλά το αποτέλεσμα δεν αντικατοπτρίζει πάντα την προσπάθεια. Όταν όμως η κριτική γίνεται επιθετική, μπορεί να σε διαλύσει. Όταν διαβάζεις συνεχώς “είσαι άχρηστος”, “φύγε”, δεν είναι εύκολο να το διαχειριστείς».

Για τον πατέρα του, Μιρτσέα Λουτσέσκου: «Είδα και άκουσα πολλά σχόλια και αναλύσεις. Για μένα ήταν κάτι απόλυτα φυσιολογικό. Έμεινα όρθιος και χαιρέτησα τον κόσμο που ήρθε να αποχαιρετήσει τον πατέρα μου, από σεβασμό προς εκείνους. Δεν έκανα κάτι το ιδιαίτερο, απλώς στάθηκα δίπλα του όσο μπορούσα. Ήμουν πάντα ειλικρινής και αυθεντικός. Έδειχνα ό,τι ένιωθα. Αν είχα δάκρυα, τα άφηνα να φανούν. Αν όχι, όχι.

Θέλω επίσης να πω σε όσους έχουν ακόμη τους γονείς τους, να περνούν χρόνο μαζί τους. Είναι σημαντικό, ακόμη κι αν δεν το αντιλαμβανόμαστε. Όταν συμβεί το μοιραίο, τότε καταλαβαίνουμε πως θα θέλαμε να έχουμε μιλήσει περισσότερο. Αυτό ήταν το πιο δύσκολο για μένα, ότι δεν πέρασα όσο χρόνο θα ήθελα μαζί του. Πολλές φορές μου είχε προτείνει να ταξιδέψουμε μαζί στην Ελβετία, μόνο οι δυο μας. Δεν το έκανα. Δεν λέω ότι το μετανιώνω, αλλά ξέρω πως θα μπορούσα».