Η διαφορετική πλευρά του «εργατικού» Μουντιάλ

 Οι αφανείς ήρωες αυτού του Μουντιάλ, μέχρι να καταφέρουν να γίνουν διεθνείς ποδοσφαιριστές πέρασαν από χίλια δύο κύματα, βίωσαν τη φτώχεια στο πετσί τους κι άλλοι κατά λάθος, άλλοι γιατί ανέκαθεν το ονειρεύονταν κάποια στιγμή συνάντησαν τη θεά Τύχη και δεν την άφησαν από το χέρι μέχρι να πραγματοποιήσουν την επιθυμία τους.

 Ο τερματοφύλακας του Ιράν, Αλιρέζα Μπεϊρανβαντ βοσκούσε επί χρόνια τα πρόβατα του πατέρα του, μετά βαρέθηκε και το’ ριξε στο καθημερινό πλύσιμο δεκάδων αυτοκινήτων. Μία μέρα συνάντησε τον Αλί Νταεί, θρύλο του ιρανικού ποδοσφαίρου, γνωρίστηκαν και ξανασυναντήθηκαν μέχρι που του πρότεινε ένα δοκιμαστικό στην Περσέπολις κι αυτό ήταν.

 Ο Άντι Ρόμπερτσον έκοβε εισιτήρια στο Χάμπντεν Παρκ, έναντι 18 λιρών την εβδομάδα και όταν προλάβαινε ξέδινε με μία μπάλα, αμισθί στην Κουίνς Παρκ. Βρέθηκε στη Λίβερπουλ, υπό τον Κλοπ έγινε πρωταθλητής Αγγλίας, αλλά και Ευρώπης και από το ’18 παραμένει ο αρχηγός της εθνικής Σκωτίας, με το δεύτερο ρεκόρ συμμετοχών πίσω μόνο από τον θρυλικό Κένι Νταλκγκλίς.

 Ο Ουρουγουανός Φεντερίκο Βίνιας, μέχρι το ’17 μοίραζε κρέατα σε εστιατόρια και σούπερ μάρκετ του Μοντεβιδέο. Ο Φαν Νέιμα, κάθε απόγευμα έκανε προπονήσεις με τη Ρόντα, τα βράδια, για να τα βγάλει πέρα μοίραζε πίτσες στα σπίτια του Κερκράντε ενώ σήμερα είναι μέλος της αποστολής του Κάπο Βέρντε που με τις αποκρούσεις του 40χρονου (οδοντίατρου) Βοζίνια σταμάτησε ολόκληρους Γιαμάλ και Furias Rojas.

 Στον πάγκο της μικροσκοπικής εθνικής που απέσπασε το ιστορικό 0-0 από την πρωταθλήτρια Ευρώπης Ισπανία βρισκόταν και ο Γκάρι Ροντρίγκεζ, επί χρόνια ταχυδρόμος στους δρόμους της ολλανδικής Ντόρτρεχτ, σήμερα μέσος επιθετικός του Απόλλων Λεμεσού με σημαντική, 4ετή προσφορά τόσο στον ΠΑΟΚ, όσο τον Ολυμπιακό.