Ο κούκος που έφερε την Άνοιξη στην Ισπανία!

Η Ισπανία χρειαζόταν μια απάντηση μετά την γκέλα με το Πράσινο Ακρωτήριο. Και την πήρε με εμφατικό τρόπο. Το 4-0 απέναντι στη Σαουδική Αραβία στην Ατλάντα δεν ήταν απλώς μια νίκη επαναφοράς για τη «Ρόχα». Ήταν το παιχνίδι στο οποίο ο Λαμίν Γιαμάλ μπήκε κανονικά στο Μουντιάλ και υπενθύμισε γιατί θεωρείται ήδη ένας από τους ποδοσφαιριστές που μπορούν να σημαδέψουν όχι μόνο τη διοργάνωση του 2026, αλλά και τα επόμενα Παγκόσμια Κύπελλα.

Ο εξτρέμ της Μπαρτσελόνα είχε παίξει μόλις 19 λεπτά στην πρεμιέρα απέναντι στο Πράσινο Ακρωτήριο, αφού προερχόταν από μυϊκό πρόβλημα στον δικέφαλο. Ακόμη κι έτσι, πρόλαβε να δείξει την ποιότητά του, επιχειρώντας πέντε ντρίμπλες, τις περισσότερες από κάθε άλλον παίκτη στο ματς, παρότι μπήκε στο 71’. Δεν ήταν αρκετό για να ξεκολλήσει μια άνευρη Ισπανία. Ήταν όμως η πρόβα.

Απέναντι στη Σαουδική Αραβία ήρθε η πραγματική είσοδός του στη σκηνή. Ο Λουίς ντε λα Φουέντε τον έριξε βασικό για πρώτη φορά σε Μουντιάλ και ο Γιαμάλ χρειάστηκε λιγότερο από δέκα λεπτά για να σκοράρει. Στο 9:58 της πρώτης του εκκίνησης σε Παγκόσμιο Κύπελλο, κινήθηκε έξυπνα στο δεύτερο δοκάρι, εκμεταλλεύτηκε την κακή αμυντική συμπεριφορά του αριστερού μπακ της Σαουδικής Αραβίας και τελείωσε απλά τη χαμηλή σέντρα του Μικέλ Ογιαρθάμπαλ.

Το γκολ μπορεί να ήταν εύκολο στην εκτέλεση, αλλά ήταν ώριμο στην κίνηση. Και αυτό είναι το στοιχείο που μετρά περισσότερο. Ένας νεαρός εξτρέμ δεν έμεινε στη γραμμή για να ζητήσει μπάλα στα πόδια. Συνέχισε την κούρσα του μέχρι το πίσω δοκάρι, διάβασε τη φάση και βρέθηκε εκεί που έπρεπε. Αυτή είναι η λεπτομέρεια που δείχνει εξέλιξη, ποδοσφαιρικό ένστικτο και πειθαρχία.

Με αυτό το γκολ, ο Γιαμάλ έγινε ο όγδοος νεότερος σκόρερ στην ιστορία των Μουντιάλ και μόλις ο δεύτερος παίκτης ηλικίας 18 ετών ή μικρότερος που ανοίγει το σκορ σε αγώνα Παγκοσμίου Κυπέλλου, μετά τον 17χρονο Πελέ το 1958 απέναντι στην Ουαλία. Οι συγκρίσεις με τέτοια ονόματα πάντα θέλουν προσοχή, αλλά η πραγματικότητα είναι ότι ο Γιαμάλ έχει ήδη μπει σε ιστορικό κάδρο.

Αγωνιστικά, η παρουσία του άλλαξε όλη την εικόνα της Ισπανίας στο πρώτο ημίχρονο. Η «Ρόχα» αντιμετώπισε ξανά μια κλειστή άμυνα, όπως και στην πρεμιέρα, όμως αυτή τη φορά είχε διαφορετικό εργαλείο για να την ανοίξει. Ο Γιαμάλ έδινε συνεχώς διπλή απειλή. Μπορούσε να πάει εξωτερικά, να περάσει τον αντίπαλο και να σεντράρει. Μπορούσε όμως και να συγκλίνει στο αριστερό του πόδι και να εκτελέσει.

Από τα πρώτα λεπτά έδειξε διάθεση να πάρει ευθύνη. Σε μια χαρακτηριστική φάση, γύρισε μέσα-έξω τον αρχηγό των Σαουδαράβων, Σάλεμ Αλ Νταουσάρι, αφήνοντάς τον εκτός ισορροπίας. Συνολικά είχε δύο επιτυχημένες ντρίμπλες σε τρεις προσπάθειες, ενώ πριν ακόμη από το πρώτο διάλειμμα ενυδάτωσης είχε ήδη δημιουργήσει αρκετά προβλήματα από τη δεξιά πλευρά.

Η ικανότητά του να παίζει και στις δύο κατευθύνσεις έκανε την άμυνα της Σαουδικής Αραβίας να διστάζει. Κι όταν ένας αμυντικός διστάζει απέναντι στον Γιαμάλ, έχει ήδη χάσει το μισό μέτρο. Αυτό ακριβώς έλειψε από την Ισπανία στο ματς με το Πράσινο Ακρωτήριο: η ατομική απειλή που αναγκάζει την αντίπαλη άμυνα να ανοίξει, να μετακινηθεί, να κάνει δεύτερες σκέψεις.

Βέβαια, η εμφάνισή του δεν ήταν τέλεια. Είχε πέντε τελικές προσπάθειες και σε ορισμένες περιπτώσεις επέλεξε σουτ από απόσταση, ενώ υπήρχαν συμπαίκτες σε καλύτερη θέση. Ο Μοχάμεντ Αλ Ουαΐς χρειάστηκε να επέμβει σε μία καλή εκτέλεσή του εκτός περιοχής, όμως άλλες προσπάθειες δεν είχαν την ίδια ποιότητα. Αυτό είναι το σημείο στο οποίο ο Γιαμάλ ακόμη μαθαίνει: πότε πρέπει να τελειώνει ο ίδιος τη φάση και πότε να την υπηρετεί με πάσα.

Επίσης, δεν ήταν απαραίτητα ο μοναδικός πρωταγωνιστής της Ισπανίας. Ο Ντάνι Όλμο έδωσε ένταση και ενέργεια πίσω από τον Ογιαρθάμπαλ, ενώ ο ίδιος ο Ογιαρθάμπαλ είχε συμμετοχή στα τρία πρώτα γκολ, με την ασίστ στον Γιαμάλ και δύο δικά του τελειώματα. Η διαφορά όμως με τον Γιαμάλ είναι ότι η επιρροή του δεν αποτυπώνεται μόνο στις επαφές και στους αριθμούς.

Υπάρχει κάτι που αλλάζει στην Ισπανία όταν ο νεαρός βρίσκεται στο γήπεδο. Η ομάδα παίζει με περισσότερη αυτοπεποίθηση, οι συμπαίκτες του μοιάζουν να παίρνουν θάρρος και η δεξιά πλευρά αποκτά απρόβλεπτο χαρακτήρα. Δεν είναι τυχαίο ότι μετά την αντικατάστασή του στο ημίχρονο, με τον Ντε λα Φουέντε να τον προστατεύει ενόψει της συνέχειας, η Ισπανία έγινε αισθητά πιο παθητική.

Το παιχνίδι είχε ήδη κριθεί, όμως η εικόνα του δευτέρου ημιχρόνου έλεγε κάτι. Από το 64’ μέχρι το τέλος, εξαιρώντας το ακυρωθέν γκολ του Φεράν Τόρες, η Ισπανία είχε ουσιαστικά μόλις μία τελική, ένα μπλοκαρισμένο σουτ του Μικέλ Μερίνο στις καθυστερήσεις. Με τον Γιαμάλ εκτός, η «Ρόχα» έχασε μεγάλο μέρος της επιθετικής της φαντασίας.

Αυτό δεν σημαίνει ότι η Ισπανία εξαρτάται αποκλειστικά από έναν 18χρονο. Σημαίνει όμως ότι ο Γιαμάλ της δίνει κάτι που δεν αντιγράφεται εύκολα: ατομικό ρίσκο, κάθετη σκέψη, τεχνική υπεροχή στο ένας εναντίον ενός και τη δυνατότητα να σπάσει μια οργανωμένη άμυνα χωρίς να χρειάζεται ολόκληρη η ομάδα να ανεβάσει υπερβολικά πολλά σώματα.

Ο Ντε λα Φουέντε ξέρει ότι έχει στα χέρια του έναν ποδοσφαιριστή ειδικών καταστάσεων. Γι’ αυτό και τον χρησιμοποίησε όσο έπρεπε. Η Ισπανία είχε καθαρίσει το ματς από το πρώτο ημίχρονο και ο Γιαμάλ βγήκε για προστασία. Με δεδομένο ότι προέρχεται από τραυματισμό, η διαχείρισή του είναι κρίσιμη. Όσο προχωρά το τουρνουά, όσο βρίσκει ρυθμό και όσο αυξάνει τα λεπτά του, τόσο μεγαλύτερη θα γίνεται η επιρροή του.

Το 4-0 επί της Σαουδικής Αραβίας δεν πρέπει να οδηγήσει σε υπερβολές. Ο αντίπαλος δεν ήταν υψηλού επιπέδου και η άμυνά του άφησε χώρους και λάθη που δεν θα συγχωρήσουν άλλες ομάδες. Όμως το μήνυμα της Ισπανίας ήταν καθαρό. Με τον Γιαμάλ βασικό, η επίθεση αποκτά άλλη ταχύτητα, άλλη φαντασία και άλλο ψυχολογικό βάρος.

Δύο χρόνια μετά τον καθοριστικό του ρόλο στην κατάκτηση του Euro 2024, ο Λαμίν Γιαμάλ δείχνει έτοιμος να γίνει ξανά πηγή έμπνευσης για την Ισπανία. Μπορεί να είναι ακόμη στην αρχή της διαδρομής του, αλλά ήδη παίζει σαν παίκτης που κουβαλά προσδοκίες, αποδέχεται ευθύνες και επηρεάζει το περιβάλλον του.

Στην Ατλάντα, δεν έκανε απλώς την πρώτη του εκκίνηση σε Μουντιάλ. Έκανε την πρώτη μεγάλη δήλωση. Ο Γιαμάλ έφτασε στη διοργάνωση. Και μαζί του, η Ισπανία μοιάζει ξανά πιο επικίνδυνη.