Η άνοδος μιας χώρας που έμαθε να παίζει ποδόσφαιρο στα σοβαρά

Ο Καναδάς βρίσκεται στους «16» του Παγκοσμίου Κυπέλλου 2026 και αυτό από μόνο του είναι ιστορικό. Όχι γιατί πρόκειται απλώς για μια καλή πορεία σε ένα τουρνουά, αλλά γιατί μιλάμε για μια εθνική ομάδα που πριν από λιγότερο από δέκα χρόνια βρισκόταν στο Νο109 της παγκόσμιας κατάταξης της FIFA. Δηλαδή πίσω από χώρες όπως το τότε Σουαζιλάνδη, σημερινό Εσουατίνι, και κοντά σε ομάδες που δεν είχαν καμία σχέση με το υψηλό ποδοσφαιρικό επίπεδο.

Η μεταμόρφωση είναι εντυπωσιακή. Ο Καναδάς, μια χώρα όπου το χόκεϊ και το λακρός παραδοσιακά βρίσκονται στην κορυφή της αθλητικής κουλτούρας, κατάφερε μέσα σε μία δεκαετία να γίνει ανταγωνιστική ποδοσφαιρική δύναμη. Και όχι στα λόγια. Το απέδειξε πρώτα στα προκριματικά του Μουντιάλ 2022, όταν τερμάτισε πρώτος στη ζώνη της Concacaf, πάνω από ΗΠΑ και Μεξικό.

Στο Κατάρ, το 2022, δεν ήρθαν τα αποτελέσματα, αλλά υπήρχαν ξεκάθαρα σημάδια προόδου. Ο Καναδάς έπαιξε σε δύσκολο όμιλο με Βέλγιο, Κροατία και Μαρόκο, πίεσε πολύ το Βέλγιο, δημιούργησε φάσεις, είχε υψηλό xG και έδειξε ότι δεν ήταν πια ο παλιός κομπάρσος. Ήταν μια ομάδα με ένταση, ταχύτητα και παίκτες επιπέδου.

Στο Μουντιάλ 2026, αυτή η πρόοδος έγινε αποτέλεσμα. Η ομάδα του Τζέσι Μαρς πήρε τον πρώτο της βαθμό σε Παγκόσμιο Κύπελλο με την ισοπαλία απέναντι στη Βοσνία-Ερζεγοβίνη, χάρη σε γκολ του Κάιλ Λάριν στο φινάλε. Στη συνέχεια διέλυσε το Κατάρ με 6-0, σε ένα παιχνίδι-δήλωση. Οι Καναδοί είχαν 8 τελικές στον στόχο στο πρώτο ημίχρονο, επίδοση που είχε να εμφανιστεί σε Μουντιάλ από το 1994, ενώ τα έξι γκολ αποτελούν ρεκόρ για ομάδα της Concacaf σε αγώνα Παγκοσμίου Κυπέλλου.

Πρωταγωνιστής εκείνου του αγώνα ήταν ο Τζόναθαν Ντέιβιντ, που πέτυχε χατ-τρικ, το πρώτο από παίκτη της Concacaf σε Μουντιάλ μετά την πρώτη διοργάνωση του 1930. Ο Λάριν, από την πλευρά του, έγινε ο πρώτος Καναδός που σκοράρει σε περισσότερα από ένα παιχνίδια στην ίδια τελική φάση.

Η ήττα από την Ελβετία δεν ανέκοψε την πορεία. Ο Καναδάς είχε ήδη κάνει τη δουλειά του και πήγε στους «32», όπου αντιμετώπισε τη Νότια Αφρική. Δεν ήταν εντυπωσιακός, όμως ήταν ώριμος. Και αυτό είναι ίσως το μεγαλύτερο σημάδι εξέλιξης. Δεν χρειαζόταν να παίξει φανταχτερά. Χρειαζόταν να κερδίσει. Το έκανε με γκολ του Στίβεν Εουστάκιο στο 90’, το πρώτο νικητήριο γκολ στο 90ό λεπτό σε νοκ άουτ Παγκοσμίου Κυπέλλου μετά το τέρμα του Νασέρ Τσαντλί για το Βέλγιο απέναντι στην Ιαπωνία το 2018.

Αγωνιστικά, ο Καναδάς έχει αλλάξει επίπεδο γιατί δεν εξαρτάται πια από έναν ή δύο παίκτες. Ακόμη και χωρίς βασικούς όπως ο Αλφόνσο Ντέιβις ή ο Ισμαέλ Κονέ από την αρχή, μπορεί να παρατάξει παίκτες όπως ο Τάτζον Μπιουκάναν της Βιγιαρεάλ και ο Νέιθαν Σαλίμπα της Άντερλεχτ. Αυτό από μόνο του δείχνει τη διαφορά με την εποχή που το ρόστερ στηριζόταν κυρίως σε παίκτες από τη USL και την Canadian Premier League.

Η ομάδα του Μαρς βασίζεται στην ένταση, στην κάθετη μετάβαση, στο pressing και στην ταχύτητα στα άκρα. Δεν είναι ακόμη ομάδα που μπορεί να ελέγχει για 90 λεπτά τον ρυθμό απέναντι σε elite αντιπάλους, αλλά έχει πλέον φυσική κατάσταση, αθλητικότητα και ατομική ποιότητα για να τιμωρεί λάθη. Το 6-0 με το Κατάρ έδειξε το ταβάνι της. Το 1-0 με τη Νότια Αφρική έδειξε την ωριμότητά της.

Τώρα έρχεται το μεγάλο τεστ με το Μαρόκο, μια ομάδα που από το 2022 και μετά έχει κερδίσει τον σεβασμό όλου του ποδοσφαιρικού κόσμου. Οι Μαροκινοί βρίσκονται ψηλά στα live FIFA rankings, απέκλεισαν την Ολλανδία στους «32» και έχουν ιστορικά καλό απολογισμό απέναντι στον Καναδά, που δεν έχει νίκη σε τέσσερις μεταξύ τους αναμετρήσεις.

Ακόμη κι αν ο Καναδάς σταματήσει εδώ, η πορεία του είναι ήδη τεράστια. Από το Νο109 της FIFA, από νίκες με το ζόρι απέναντι στη Βερμούδα και τη Μαυριτανία, έφτασε να βρίσκεται στους «16» ενός Μουντιάλ, με παίκτες σε μεγάλα ευρωπαϊκά πρωταθλήματα και με κανονική ποδοσφαιρική ταυτότητα.

Ο Καναδάς δεν είναι πια μια εξωτική ιστορία του Μουντιάλ. Είναι μια εθνική ομάδα που χτίστηκε σωστά, ανέβηκε μεθοδικά και πλέον ανήκει στο σοβαρό ποδοσφαιρικό κάδρο.