Η Ιταλία στην κορυφή του κόσμου και η “κουτουλιά” του Ζιντάν! (ΒΙΝΤΕΟ)

Αθλητικό Σαν Σήμερα: Η 9η Ιουλίου 2006 αποτελεί μία από τις πιο εμβληματικές ημερομηνίες στην ιστορία του παγκόσμιου ποδοσφαίρου. Εκείνο το βράδυ, στο κατάμεστο Ολυμπιακό Στάδιο του Βερολίνου, η Ιταλία κατέκτησε το τέταρτο Παγκόσμιο Κύπελλο της ιστορίας της, επικρατώντας της Γαλλίας με 5-3 στη διαδικασία των πέναλτι, μετά το 1-1 της κανονικής διάρκειας και της παράτασης.

Ήταν ένας τελικός που τα είχε όλα. Δύο από τις μεγαλύτερες ποδοσφαιρικές σχολές της Ευρώπης, μια ιστορική ρεβάνς για τον χαμένο τελικό του Euro 2000, τον τελευταίο αγώνα του Ζινεντίν Ζιντάν, την αξεπέραστη απόκρουση του Μπουφόν στην παράταση, την περίφημη κεφαλιά στον Ματεράτσι και ένα επεισόδιο στα αποδυτήρια που λίγο έλειψε να μετατρέψει τη μεγαλύτερη γιορτή του ποδοσφαίρου σε γενικευμένη σύρραξη.

Η Ευρώπη στον θρόνο του κόσμου

Το Μουντιάλ της Γερμανίας είχε ήδη ξεχωρίσει για τις ανατροπές, τις μεγάλες προσωπικότητες και τις εκπλήξεις του. Μετά από έναν μήνα γεμάτο ποδόσφαιρο, Ιταλία και Γαλλία έφτασαν στον μεγάλο τελικό του Βερολίνου, στον πρώτο αποκλειστικά ευρωπαϊκό τελικό Παγκοσμίου Κυπέλλου έπειτα από 24 χρόνια.

Για την Ιταλία του Μαρτσέλο Λίπι ήταν κάτι περισσότερο από ένας αγώνας. Η χώρα βρισκόταν στη δίνη του σκανδάλου «Calciopoli», που είχε συγκλονίσει το ιταλικό ποδόσφαιρο, όμως η εθνική ομάδα κατάφερε να μείνει ανεπηρέαστη. Ο Λίπι είχε δημιουργήσει ένα σύνολο με σιδερένια άμυνα, εξαιρετική τακτική πειθαρχία και αξιοθαύμαστο ομαδικό πνεύμα.

Η Γαλλία, από την άλλη, είχε διαψεύσει όλα τα προγνωστικά. Με ηγέτη τον 34χρονο Ζινεντίν Ζιντάν, ο οποίος είχε ήδη ανακοινώσει πως θα αποσυρθεί μετά το Μουντιάλ, οι «Τρικολόρ» απέκλεισαν διαδοχικά την Ισπανία, τη Βραζιλία και την Πορτογαλία, μετατρέποντας το τελευταίο ταξίδι του «Ζιζού» σε ένα ποδοσφαιρικό έπος.

Το ξεκίνημα που προμήνυε έναν ιστορικό τελικό

Μόλις στο 7ο λεπτό, ο Φλοράν Μαλουντά ανατράπηκε μέσα στην περιοχή από τον Μάρκο Ματεράτσι και ο Αργεντινός διαιτητής Οράσιο Ελιζόντο υπέδειξε πέναλτι, σε μια απόφαση που ακόμη και τότε χαρακτηρίστηκε αυστηρή.

Ο Ζινεντίν Ζιντάν ανέλαβε την εκτέλεση. Αντί να επιλέξει μια ασφαλή προσπάθεια, εκτέλεσε με απίστευτη αυτοπεποίθηση ένα «πανένκα». Η μπάλα χτύπησε στο οριζόντιο δοκάρι, αναπήδησε πίσω από τη γραμμή και κατέληξε στα δίχτυα, δίνοντας στη Γαλλία το προβάδισμα. Ήταν ένα από τα πιο εμβληματικά πέναλτι στην ιστορία των τελικών.

Η απάντηση της Ιταλίας ήταν άμεση. Στο 19′, ο Αντρέα Πίρλο εκτέλεσε κόρνερ και ο Ματεράτσι πήρε τη δική του ποδοσφαιρική εκδίκηση, νικώντας τους πάντες στον αέρα και ισοφαρίζοντας με δυνατή κεφαλιά.

Η μάχη των δύο σχολών

Το υπόλοιπο παιχνίδι εξελίχθηκε σε μια πραγματική τακτική μονομαχία.

Η Ιταλία προσπάθησε να επιβάλει τον γνώριμο ρυθμό της, βασισμένη στην αμυντική της συνοχή και στις στατικές φάσεις. Η Γαλλία είχε μεγαλύτερη κατοχή και περισσότερες πρωτοβουλίες, με τον Ανρί, τον Ριμπερί και τον Μαλουντά να δημιουργούν συνεχώς προβλήματα στην ιταλική άμυνα.

Οι ευκαιρίες διαδέχονταν η μία την άλλη. Ο Λούκα Τόνι είχε δοκάρι με κεφαλιά, ενώ ο Ανρί ανάγκασε αρκετές φορές τον Τζιανλουίτζι Μπουφόν σε δύσκολες επεμβάσεις.

Παρά την ένταση, καμία από τις δύο ομάδες δεν κατάφερε να βρει το γκολ της νίκης στην κανονική διάρκεια.

Η απόκρουση του Μπουφόν και η στιγμή που πάγωσε ο πλανήτης

Στην παράταση ήρθε μία από τις κορυφαίες αποκρούσεις στην ιστορία των τελικών.

Στο 103ο λεπτό, ο Σανιόλ έκανε ιδανική σέντρα και ο Ζιντάν πήρε εντυπωσιακή κεφαλιά, σημαδεύοντας τη γωνία του Μπουφόν. Ο Ιταλός τερματοφύλακας πραγματοποίησε μια εκπληκτική επέμβαση, απομακρύνοντας την μπάλα σε κόρνερ και κρατώντας όρθια την Ιταλία.

Λίγα λεπτά αργότερα ήρθε η φάση που άλλαξε για πάντα την ιστορία του τελικού.

Στο 109ο λεπτό, ο Ζιντάν γύρισε ξαφνικά προς τον Μάρκο Ματεράτσι και τον χτύπησε δυνατά με το κεφάλι στο στήθος. Ο βοηθός ενημέρωσε τον Ελιζόντο και ο Γάλλος αρχηγός αντίκρισε την κόκκινη κάρτα.

Ο κορυφαίος ποδοσφαιριστής της γενιάς του αποχώρησε από το γήπεδο με σκυμμένο κεφάλι, περνώντας δίπλα από το τρόπαιο που ονειρευόταν να σηκώσει για δεύτερη φορά στην καριέρα του. Η εικόνα αυτή παραμένει μία από τις πιο χαρακτηριστικές στην ιστορία των Παγκοσμίων Κυπέλλων.

Η ψυχραιμία των Ιταλών στα πέναλτι

Η διαδικασία των πέναλτι αποδείχθηκε μονόλογος ψυχραιμίας για τους «Ατζούρι».

Ο Πίρλο άνοιξε το σκορ, ο Βιλτόρ απάντησε, ο Ματεράτσι έκανε το 2-1 και στη συνέχεια ήρθε η καθοριστική στιγμή.

Ο Νταβίντ Τρεζεγκέ σημάδεψε το οριζόντιο δοκάρι, χαρίζοντας το πλεονέκτημα στην Ιταλία. Ο Ντε Ρόσι, ο Ντελ Πιέρο και τελικά ο Φάμπιο Γκρόσο δεν λάθεψαν, με τον τελευταίο να διαμορφώνει το τελικό 5-3 και να χαρίζει στην Ιταλία το τέταρτο αστέρι της.

Η ένταση συνεχίστηκε στα αποδυτήρια

Οι εικόνες πανηγυρισμών μέσα στο γήπεδο έκρυβαν όσα συνέβησαν λίγα λεπτά αργότερα.

Χρόνια μετά, ο Ντανιέλε Ντε Ρόσι αποκάλυψε ότι στην αίθουσα ελέγχου ντόπινγκ βρέθηκαν μαζί ο ίδιος, ο Φάμπιο Καναβάρο, ο Λιλιάν Τουράμ και ο Φρανκ Ριμπερί.

Την ώρα που η τηλεόραση έδειχνε συνεχώς την κεφαλιά του Ζιντάν, εμφανίστηκε στην αίθουσα ο Ντεμέτριο Αλμπερτίνι κρατώντας το τρόπαιο. Η εικόνα εξόργισε τον Τουράμ, ο οποίος άρχισε να φωνάζει πως οι Ιταλοί δεν έδειχναν σεβασμό στους ηττημένους.

Ο Καναβάρο απάντησε έντονα, θυμίζοντάς του τη συμπεριφορά των Γάλλων μετά τον τελικό του Euro 2000.

«Θυμάσαι τότε; Μας νικήσατε και δεν μας χαιρέτησες καν. Σκάσε τώρα γιατί θα γίνει χαμός», φέρεται να του είπε, σύμφωνα με όσα αποκάλυψε αργότερα ο Ντε Ρόσι.

Η κατάσταση έφτασε στα όρια της συμπλοκής, με τον ίδιο τον Ντε Ρόσι να παραδέχεται πως πίστεψε πραγματικά ότι θα πέσει ξύλο ανάμεσα στις δύο ομάδες. Η αποχώρηση του Αλμπερτίνι μαζί με το τρόπαιο εκτόνωσε τελικά την κατάσταση.

Ένας τελικός που δεν ξεχάστηκε ποτέ

Η 9η Ιουλίου 2006 δεν έμεινε στην ιστορία μόνο επειδή η Ιταλία κατέκτησε το τέταρτο Παγκόσμιο Κύπελλό της.

Έμεινε γιατί συμπύκνωσε όλα όσα κάνουν το ποδόσφαιρο μοναδικό: την τακτική, το πάθος, την προσωπική δόξα, την τραγωδία, την ένταση και τη λύτρωση.

Για τους Ιταλούς ήταν η βραδιά της επιστροφής στην κορυφή του κόσμου. Για τη Γαλλία ήταν μια χαμένη ευκαιρία που θα τη στοιχειώνει για χρόνια. Και για τον Ζινεντίν Ζιντάν ήταν το πιο αντιφατικό φινάλε που θα μπορούσε να έχει ένας από τους σπουδαιότερους ποδοσφαιριστές όλων των εποχών: από το αριστουργηματικό πέναλτι της έναρξης, στην κόκκινη κάρτα της παράτασης και σε μια αποχώρηση που επισκίασε ακόμη και το ποδοσφαιρικό μεγαλείο του.