Η πιο «άγρια» EuroLeague των τελευταίων ετών αρχίζει!

Η EuroLeague επιστρέφει και η πρώτη εικόνα των ρόστερ δημιουργεί την αίσθηση ότι μπαίνουμε σε μία σεζόν ακόμη πιο ανταγωνιστική, απρόβλεπτη και… πορωτική από την προηγούμενη.

Αρκετές ομάδες μοιάζουν ενισχυμένες. Ντουμπάι, Χάποελ και Εφές έχουν ανεβάσει αισθητά το επίπεδο του έμψυχου δυναμικού τους, ενώ υπάρχουν σοβαρές προϋποθέσεις ώστε και η Μιλάνο να παρουσιάσει καλύτερη εικόνα.

Στην άλλη πλευρά, η Ζαλγκίρις καλείται να καλύψει ένα πολύ μεγάλο κενό μετά την απώλεια του Σιλβέν Φρανσίσκο, ενώ η Βαλένθια δεν δείχνει να ξεκινά από την ίδια αφετηρία με τους ισχυρότερους.

Και κάπου εκεί υπάρχει φυσικά η… Μπαρτσελόνα, για την οποία οι ασφαλείς προβλέψεις αποτελούν έτσι κι αλλιώς δύσκολη υπόθεση. Το μόνο βέβαιο είναι ότι δύσκολα μπορεί να κάνει χειρότερη σεζόν από την περσινή.

Ερυθρός Αστέρας, Παρτιζάν, Μακάμπι και Μπασκόνια αποτελούν μία διαφορετική κατηγορία. Διαθέτουν ποιότητα και μπορούν να κάνουν ζημιές, χωρίς όμως εκ πρώτης όψεως να προκύπτει κάποια θεαματική διαφοροποίηση της δυναμικής τους.

Η τετράδα που δείχνει να έχει το προβάδισμα

Με τα δεδομένα του Σεπτεμβρίου, Ολυμπιακός, Παναθηναϊκός, Φενέρμπαχτσε και Ρεάλ Μαδρίτης μοιάζουν να αποτελούν μία τετράδα με ιδιαίτερα ισχυρές προϋποθέσεις.

Ο Ολυμπιακός διαθέτει ίσως πάνω απ’ όλα κάτι που στην EuroLeague κοστίζει πολύ ακριβά: συνέχεια και συνοχή. Πρόκειται για μία δεμένη ομάδα, με συγκεκριμένες αρχές, αρκετούς παίκτες που μπορούν να βγουν μπροστά όταν η μπάλα «καίει» και μία περιφέρεια που παρουσιάζεται αναβαθμισμένη.

Υπάρχει ένα εμφανές κενό στο «3», το οποίο δύσκολα θα μείνει χωρίς αντιμετώπιση σε ολόκληρη τη χρονιά. Το μεγαλύτερο ερωτηματικό, όμως, ίσως να μην αφορά το ρόστερ αλλά το πνευματικό κομμάτι: πόση ενέργεια υπάρχει μετά την περσινή ονειρική σεζόν και πόσο θα επηρεάσει η απουσία από το ΣΕΦ;

Η Sunel Arena μπορεί να δημιουργήσει εξαιρετική ατμόσφαιρα, όμως το ΣΕΦ έχει μία διαφορετική αύρα και μία σχέση δεκαετιών με την ομάδα και τον κόσμο του Ολυμπιακού.

Παναθηναϊκός: Τρομακτικό ταλέντο και ο γρίφος στο «5»

Ο Παναθηναϊκός μπαίνει σε μία καινούργια πραγματικότητα με τον Ζέλικο Ομπράντοβιτς στον πάγκο και ένα ρόστερ γεμάτο επιθετικό ταλέντο.

Οι Πράσινοι διαθέτουν τόσες διαφορετικές πηγές σκορ και δημιουργίας, ώστε σε αρκετά βράδια μπορούν να γίνουν πραγματικά… θανατηφόροι επιθετικά. Το ζητούμενο είναι πόσο γρήγορα θα αποκτήσουν συνοχή, αφού τόσες αλλαγές και διαφορετικοί ρόλοι απαιτούν χρόνο.

Το μεγαλύτερο ερωτηματικό βρίσκεται στη θέση «5». Υπάρχουν τρεις επιλογές, αλλά οι δύο προέρχονται από σοβαρούς τραυματισμούς και βρίσκονται σε προχωρημένη μπασκετική ηλικία, ενώ η τρίτη αφορά έναν παίκτη που μπορεί να χρησιμοποιηθεί ως σέντερ, χωρίς αυτή να αποτελεί τη φυσική του θέση.

Επιθετικά η συγκεκριμένη λύση μπορεί να αλλάξει εντελώς τις αποστάσεις χάρη στο καλό περιφερειακό σουτ. Αμυντικά, όμως, θα έχει ενδιαφέρον πώς θα αντιμετωπιστούν τα μεγάλα και δυνατά πεντάρια που επιδιώκουν παιχνίδι με πλάτη.

Φενέρ: Το μοντέλο της σταθερότητας

Η Φενέρμπαχτσε ακολουθεί μία φιλοσοφία που θυμίζει σε μεγάλο βαθμό εκείνη του Ολυμπιακού: σταθερές δομές, εμπιστοσύνη στον προπονητή, διατήρηση του βασικού κορμού και στοχευμένες προσθήκες.

Δεν γκρεμίζει κάθε καλοκαίρι ό,τι έχτισε τον προηγούμενο χρόνο για να ξεκινήσει ξανά από το μηδέν. Αυτό δημιουργεί αυτοματισμούς, ξεκάθαρους ρόλους και μία αγωνιστική βάση που συνήθως χρειάζεται λιγότερο χρόνο για να λειτουργήσει.

Και το σημαντικότερο είναι ότι παίζει μπάσκετ με αρχές και ξεκάθαρη κατεύθυνση. Γι’ αυτό και ξεκινά τη νέα διοργάνωση έχοντας όλες τις προϋποθέσεις για να βρίσκεται ξανά πολύ ψηλά.

Ανάλογο ενδιαφέρον παρουσιάζει η Ρεάλ Μαδρίτης. Οι Ισπανοί προχώρησαν σε κινήσεις που αύξησαν την αθλητικότητα του συνόλου και παράλληλα έριξαν τον μέσο όρο ηλικίας, χωρίς να χάσουν τον χαρακτήρα μίας ομάδας που γνωρίζει να διαχειρίζεται τις μεγάλες βραδιές.

Η παρουσία του Μαρτίνεθ έφερε νέα δεδομένα και το σύνολο έδειξε ότι απέκτησε γρήγορα συνοχή. Η κατάκτηση του Super Cup, παρά τις απουσίες, έδωσε ένα πρώτο δείγμα γραφής σε όσους περίμεναν μία αισθητά αποδυναμωμένη Ρεάλ.

Τα δύο μεγάλα στοιχήματα: Χάποελ και Ντουμπάι

Η Χάποελ αποτελεί μία από τις ομάδες που στα χαρτιά έχουν ανέβει επίπεδο. Αυτό, όμως, δεν σημαίνει αυτομάτως ότι η θεωρητική ποιότητα θα μεταφερθεί χωρίς προβλήματα στο παρκέ. Το πώς θα μοιραστούν ρόλοι και κατοχές και πόσο γρήγορα θα δημιουργηθεί πραγματική ομάδα θα κρίνουν πολλά.

Ακόμη μεγαλύτερο μυστήριο αποτελεί η Ντουμπάι.

Το ρόστερ της προκαλεί εντύπωση, υπάρχει ένας πολύ σοβαρός προπονητής και οι αγωνιστικές δυνατότητες είναι μεγάλες. Όμως μία ομάδα με τόσα νέα κομμάτια χρειάζεται χρόνο.

Υπάρχει και ο παράγοντας της έδρας. Εφόσον όλα κυλήσουν ομαλά και η Ντουμπάι μπορέσει να εκμεταλλευτεί σταθερά το γήπεδό της, αποκτά ένα ιδιαίτερο πλεονέκτημα. Το μεγάλο ταξίδι προς τα Εμιράτα μπορεί να επιβαρύνει σημαντικά τις ευρωπαϊκές ομάδες, ειδικά μέσα σε ένα ήδη εξαντλητικό πρόγραμμα.

Το είδαμε και πέρυσι: η μετάβαση στο Ντουμπάι δεν είναι μία συνηθισμένη ευρωπαϊκή εκδρομή. Για τις ελληνικές ομάδες απαιτούνται αρκετές ώρες ταξιδιού και για εκείνες από τη δυτική Ευρώπη ακόμη περισσότερες. Όταν αυτό συνδυάζεται με απαιτητικό πρόγραμμα, η έδρα αποκτά επιπλέον αξία.

Ο τίτλος δεν κερδίζεται τον Σεπτέμβριο

Υπάρχει, ωστόσο, μία σημαντική υποσημείωση σε οποιαδήποτε συζήτηση γίνεται αυτή την εποχή: τα ρόστερ του Σεπτεμβρίου σπανίως είναι ίδια με εκείνα που ολοκληρώνουν τη χρονιά.

Οι ανάγκες αποκαλύπτονται μέσα στη σεζόν. Τραυματισμοί προκύπτουν, ρόλοι δεν λειτουργούν όπως σχεδιάστηκαν, μεταγραφές γίνονται και μία κίνηση στη διάρκεια της χρονιάς μπορεί να αλλάξει ολόκληρη την ισορροπία.

Ο Ολυμπιακός αποτελεί χαρακτηριστικό πρόσφατο παράδειγμα με τις κινήσεις που έκανε μέσα στη σεζόν και ειδικά με την προσθήκη του Τζόουνς. Το ίδιο είχε συμβεί και με τον Παναθηναϊκό το 2024, όταν η άφιξη του Κέντρικ Ναν άλλαξε εντυπωσιακά το ταβάνι της ομάδας.

Αυτό είναι ίσως και το σημαντικότερο στοιχείο πριν από το πρώτο τζάμπολ. Η EuroLeague δεν κρίνεται τον Σεπτέμβριο.

Τα τελευταία χρόνια απέδειξαν ότι μεγαλύτερη σημασία από το ποιος ξεκινά εντυπωσιακά έχει το ποιος θα βρει τη σωστή σύνθεση, υγεία, χημεία και αγωνιστική κορύφωση από τον Φεβρουάριο και μετά.

Μέχρι τότε θα έχουν αλλάξει πολλά. Και με τόσες ομάδες να έχουν ανεβάσει ποιότητα και προϋπολογισμούς, ένα πράγμα μοιάζει βέβαιο: η φετινή EuroLeague υπόσχεται να μας κρατήσει στην… πρίζα μέχρι την τελευταία κατοχή.