Χειρότερη και από πριν η «Squadra Azzurra»

 Η αλήθεια είναι πως το τελικό 0-2 αποδείχθηκε πολύ «στενό» στους «Κόκκινους Διαβόλους» που επίσης εμφανίζονταν μ’ έναν καινούργιο (Φαν Μπόμελ) προπονητή, αλλά σε σχέση με τον Μαντσίνι οι ιδέες του έμοιαζαν να βρίσκονται χρόνια στα κεφάλια των παικτών του. Ενώ οι Ιταλοί, χαμένοι, κουρασμένοι και εντελώς «αφόρτιστοι» μετέφεραν στον αγωνιστικό χώρο όλη τη θλίψη που κουβαλούν για την πρόσφατη, νέα τους αποτυχία: την μη πρόκριση σε 3ο συνεχόμενο Μουντιάλ.

 Υποτίθεται πως, στο 900ο παιχνίδι στην Ιστορία της «Squadra Azzurra» κι αφού μεσολάβησαν η κατάκτηση 4 παγκοσμίων κυπέλλων (συν δύο χαμένους τελικούς) και 2 Euro (συν έναν ακόμη χαμένο τελικό), η εικόνα θα’ πρεπε να είναι εντελώς διαφορετική και κυρίως ελπιδοφόρα για μία ομάδα που αντιπροσώπευσε την Ιστορία της παγκόσμιας μπάλας και ψάχνει τρόπους ν’ αναγεννηθεί από τις στάχτες της.

 Αλλά το αποτέλεσμα ήταν ακριβώς το αντίθετο, κυρίως στην άμυνα που επί δεκαετίες υπήρξε συνώνυμο αδιαμφισβήτητης ισχύος. Ο Μαντσίνι, που επέστρεφε στον πάγκο τρία χρόνια μετά την ξαφνική παραίτηση, ανήμπορος ν’ αντισταθεί στα σαουδαραβικά πετροδολάρια έχει μπροστά του να λύσει κολοσσιαίους γρίφους. Και όχι μόνο στο θέμα της τακτικής, της νοοτροπίας ή της φυσικής κατάστασης, αλλά και ως προς την επιλογή των σωστών προσώπων ικανών να ξαναστείλουν την Ιταλία εκεί όπου, θεωρητικά ανήκει.

 Μπορεί να ήταν το πρώτο του παιχνίδι, σύμφωνοι: όταν όμως παραδίδει τα κλειδιά του όλου παιχνιδιού σ’ έναν 19χρονο της Κάλιαρι (Ρομάριο), και της επίθεσης στον πρώτο σκόρερ της Β’ Γερμανίας (Ζούμα/ Νυρεμβέργη) ή στον επίσης άγουρο Ντουμπιά (Σπόρτινγκ Λισσαβόνας), τότε σημαίνει πως ούτε ο ίδιος έχει συναίσθηση του τι ακριβώς συμβαίνει σε μία ομάδα που κάποτε θεωρείτο, αν μην τι άλλο μία σταθερή και υπολογίσιμη δύναμη.