Ο ηγέτης που έκανε την ΑΕΚ «Βασίλισσα»

Η 7η Οκτωβρίου είναι ημερομηνία βαριά για την ιστορία της ΑΕΚ και του ελληνικού μπάσκετ. Σαν σήμερα το 2013, ο Γιώργος Αμερικάνος άφησε την τελευταία του πνοή, ύστερα από τρία χρόνια σοβαρών προβλημάτων υγείας που ακολούθησαν διπλό εγκεφαλικό επεισόδιο. Η ίδια η ΑΕΚ καταγράφει ότι ο «Παγκόσμιος» έφυγε στα 71 του χρόνια, προκαλώντας βαθύ πένθος όχι μόνο στην οικογένεια της Ένωσης αλλά συνολικά στο ελληνικό μπάσκετ.

Για όσους γνώρισαν εκείνη την εποχή, το όνομα Αμερικάνος ήταν συνώνυμο της ΑΕΚ.

Δεν ήταν απλώς ένας παίκτης με μεγάλη παραγωγικότητα. Ήταν η μορφή που μπορούσε να πάρει μια ομάδα στις πλάτες του, ο άνθρωπος των μεγάλων αγώνων και ένας από τους βασικούς λόγους για τους οποίους η ΑΕΚ απέκτησε τη φήμη της «Βασίλισσας».

Το προσωνύμιο «Παγκόσμιος» δεν ήταν τυχαίο. Το κέρδισε όταν αγωνίστηκε με τη Μικτή Κόσμου, επιβεβαιώνοντας ότι το ταλέντο και η ακτινοβολία του ξεπερνούσαν κατά πολύ τα ελληνικά σύνορα.

Από τη ΧΑΝ Νικαίας στην κορυφή με την ΑΕΚ

Η ΑΕΚ απέκτησε τον Αμερικάνο από τη ΧΑΝ Νικαίας και η μεταγραφή του έμελλε να αλλάξει την ιστορία του τμήματος.

Με τα κιτρινόμαυρα κατέκτησε έξι πρωταθλήματα Ελλάδας, το 1963, 1964, 1965, 1966, 1968 και 1970, ενώ αναδείχθηκε δύο φορές πρώτος σκόρερ του ελληνικού πρωταθλήματος, το 1965 και το 1968.

Ήταν η εποχή κατά την οποία η ΑΕΚ οικοδομούσε μία από τις μεγαλύτερες δυναστείες του ελληνικού μπάσκετ. Και στο κέντρο αυτής της ομάδας βρισκόταν ο Αμερικάνος.

Η συμβολή του δεν περιοριζόταν στο σκοράρισμα. Ήταν ο παίκτης που έδινε κατεύθυνση, ένταση και προσωπικότητα στην ομάδα. Η ΑΕΚ τον περιγράφει μέχρι σήμερα ως τον αδιαμφισβήτητο ηγέτη της μεγάλης εκείνης γενιάς.

Η Ευρώπη άρχισε να μαθαίνει την ΑΕΚ

Πριν ακόμη από το έπος του 1968, ο Αμερικάνος είχε ήδη οδηγήσει την ΑΕΚ σε μία ιστορική ευρωπαϊκή πορεία.

Τη σεζόν 1965-66 ήταν ο ηγέτης της ομάδας που έφτασε στο Final Four του Κυπέλλου Πρωταθλητριών στην Ιταλία, μία διοργάνωση που αποτέλεσε προάγγελο όσων θα ακολουθούσαν. Η ίδια η ΑΕΚ αναγνωρίζει τον ρόλο του ως καθοριστικό σε εκείνη την ευρωπαϊκή πορεία.

Όμως η βραδιά που τον πέρασε οριστικά στη σφαίρα του θρύλου ήρθε δύο χρόνια αργότερα.

4 Απριλίου 1968: Η νύχτα που έγινε θρύλος

Η 4η Απριλίου 1968 παραμένει μία από τις κορυφαίες ημερομηνίες στην ιστορία του ελληνικού αθλητισμού.

Στο Καλλιμάρμαρο, μπροστά σε περισσότερους από 80.000 θεατές, η ΑΕΚ αντιμετώπισε τη Σλάβια Πράγας στον τελικό του Κυπέλλου Κυπελλούχων. Η αναμέτρηση έμεινε στην ιστορία και για την τεράστια προσέλευση, που συνδέθηκε με ρεκόρ Γκίνες για αγώνα μπάσκετ.

Ο Αμερικάνος ήταν και πάλι ο άνθρωπος της μεγάλης βραδιάς.

Με 29 πόντους, οδήγησε την ΑΕΚ στην κορυφή της Ευρώπης και έγινε ο αρχηγός της πρώτης ελληνικής ομάδας που κατέκτησε ευρωπαϊκό τρόπαιο στο μπάσκετ.

Εκείνη η επιτυχία δεν ήταν απλώς μία αθλητική νίκη. Ήταν ένα γεγονός που σημάδεψε μία ολόκληρη εποχή.

Η εικόνα του Αμερικάνου να σηκώνει το τρόπαιο στο Καλλιμάρμαρο παραμένει μέχρι σήμερα μία από τις εμβληματικότερες εικόνες της ιστορίας της ΑΕΚ.

Ο άνθρωπος που έγινε σύμβολο

Η δύναμη του Αμερικάνου δεν βρισκόταν μόνο στους αριθμούς.

Βρισκόταν στην προσωπικότητα, στην αγωνιστική του νοοτροπία και στη σχέση του με την ΑΕΚ.

Οι μαρτυρίες όσων τον έζησαν περιγράφουν έναν άνθρωπο που ζούσε για το μπάσκετ και για την Ένωση, που αναλάμβανε την ευθύνη στα δύσκολα και οδηγούσε τους συμπαίκτες του στη νίκη. Η ΑΕΚ, μέσα από τις ιστορικές της αναδρομές, έχει διατηρήσει ακριβώς αυτή την εικόνα: του αρχηγού που ενσάρκωνε την ψυχή της ομάδας.

Γι’ αυτό και η κληρονομιά του ξεπερνά τα έξι πρωταθλήματα, τις πρωτιές στους σκόρερ και το ευρωπαϊκό κύπελλο.

Ο Αμερικάνος έγινε κομμάτι της ταυτότητας της μπασκετικής ΑΕΚ.

Δεν είναι τυχαίο ότι αργότερα η φανέλα με το Νο 10 αποσύρθηκε προς τιμήν του, περνώντας συμβολικά στον «ουρανό» της ΑΕΚ.

Ο «Παγκόσμιος» που δεν έφυγε ποτέ

Δεκατρία χρόνια μετά τον θάνατό του, ο Γιώργος Αμερικάνος εξακολουθεί να αποτελεί σημείο αναφοράς για την ΑΕΚ.

Γιατί πριν από τις σύγχρονες ευρωπαϊκές πορείες, πριν από τα μεγάλα συμβόλαια και τις τηλεοπτικές εποχές του μπάσκετ, υπήρξαν παίκτες που έχτισαν την ιστορία με τα χέρια τους.

Και ο Αμερικάνος ήταν ένας από τους μεγαλύτερους.

Η 7η Οκτωβρίου δεν είναι απλώς η επέτειος του θανάτου του.

Είναι μία υπενθύμιση για την εποχή όπου η ΑΕΚ μπήκε στον μπασκετικό χάρτη της Ευρώπης και ένας παίκτης με το «10» έγινε για πάντα ο «Παγκόσμιος».