Χέιζ-Ντέιβις: “Μου φωνάζει ο Ζοτς και πάω σπίτι, άλλοι περνούν δύσκολα”

Ο Νάιτζελ Χέιζ-Ντέιβις μίλησε για την ξεχωριστή φιλανθρωπική βραδιά που διοργάνωσε για την ΕΛΕΠΑΠ, τη μητέρα του, τον Κόμπι Μπράιαντ, ενώ έκανε ειδική μνεία στις… φωνές του Ζέλικο Ομπράντοβιτς.

Αναλυτικά:

Συνήθως σου αρέσει να μιλάς για τα πάντα εκτός από το μπάσκετ. Είναι η ώρα να μιλήσουμε και για κάτι άλλο;

«Απόψε είχαμε μια υπέροχη εκδήλωση. Ήρθε πολύς κόσμος από πολλά διαφορετικά μέρη. Το μήνυμα που θέλησα να περάσω είναι πως, φυσικά, όλοι εδώ με γνωρίζουν από το μπάσκετ, όμως η μητέρα μου και ένα από τα είδωλά μου, ο Μοχάμεντ Άλι, μιλούσαν πάντα για τη σημασία του να προσφέρεις και να βοηθάς ανθρώπους που δεν είναι τόσο προνομιούχοι.

Στο μπάσκετ, επειδή εσείς οι τρελοί Έλληνες φίλαθλοι λατρεύετε να μου θυμίζετε πόσα χρήματα βγάζω, ένα μέρος όσων κάνω είναι να φροντίζω ώστε να χρησιμοποιώ τα χρήματά μου για να βοηθάω ανθρώπους που έχουν ανάγκη και η συγκεκριμένη εκδήλωση ήταν ένας τρόπος για να το κάνουμε αυτό.

Η προσέλευση ήταν πραγματικά εντυπωσιακή. Είμαι ευγνώμων όχι μόνο σε όλους όσοι ήρθαν, όπως και στους χορηγούς που βλέπετε εδώ, αλλά και σε όλους όσοι βοήθησαν, μίλησαν σε κάποιον για την εκδήλωση και συνέβαλαν με τον τρόπο τους. Απόψε καταφέραμε να κάνουμε πολύ καλό». ▶

Η μεγάλη ατάκα για Ζοτς και μπάσκετ

Είσαι ένας άνθρωπος που ταξιδεύει πολύ και έχει γνωρίσει πολύ διαφορετικούς πολιτισμούς. Πιστεύεις ότι αυτό σε παρακινεί ακόμη περισσότερο να κάνεις πράγματα σαν κι αυτό;

«Αυτό που με κινητοποιεί είναι όταν ταξιδεύω κάπου και κάποιος μου λέει: “Η αναμονή στην ουρά είναι περίπου μία ώρα”. Και τότε του λέω: “Αν σου δώσω 100 ευρώ, μπορώ να παρακάμψω την ουρά;” και μου απαντάει: “Φυσικά”.

Και το θυμάμαι αυτό όταν πρέπει να κάνω αερόβια και φυσική κατάσταση το καλοκαίρι και δεν θέλω να κάνω ποδήλατο για 45 λεπτά, επειδή είναι πολύ δύσκολο. Τότε το σκέφτομαι. Επίσης σκέφτομαι ότι, στην πραγματικότητα, το να παίζω μπάσκετ δεν είναι και τόσο δύσκολο.

Για άλλη μία φορά, μπορεί να έχω ενοχλήσει κάποιους με αυτό που λέω, αλλά το υποστηρίζω. Είναι ένα παιδικό παιχνίδι και πληρώνομαι πολλά χρήματα για να το κάνω. Πολλοί άνθρωποι περνούν πραγματικά πολύ δύσκολες καταστάσεις στη ζωή τους. Η δική μου δουλειά είναι να μου φωνάζει ο Ζέλικο Ομπράντοβιτς για δύο ώρες φέτος και μετά να πηγαίνω σπίτι και να κάνω ό,τι θέλω.

Γι’ αυτό τα έχω όλα αυτά στο μυαλό μου όταν κάνω πράγματα σαν το σημερινό. Βρίσκομαι σε μια πολύ προνομιακή θέση. Η ζωή μου είναι πολύ εύκολη. Και αυτός είναι ένας από τους τρόπους με τους οποίους προσπαθώ να διασφαλίζω ότι δεν θεωρώ δεδομένη τη θέση στην οποία βρίσκομαι».

Νάιτζελ, ποιο ήταν το τραγούδι που ζήτησες να παίξει στο τέλος η πιανίστρια; Και γιατί είναι ίσως τόσο ξεχωριστό για σένα;

«Το αγαπημένο μου κομμάτι από όσα έπαιξε είναι του Σοπέν, ο οποίος είναι ένας από τους αγαπημένους της συνθέτες. Είναι το Nocturne No. 9, το αγαπημένο μου κομμάτι. Αν έπρεπε να ακούω μόνο ένα τραγούδι για το υπόλοιπο της ζωής μου, θα επέλεγα αυτό.

Έπειτα έπαιξε τη Moonlight Sonata. Για τα γενέθλια της μητέρας μου, έμαθα το κομμάτι απ’ έξω και της το έπαιξα. Δεν ξέρω να παίζω πιάνο ούτε να διαβάζω μουσική, αλλά ήταν κάτι που είχα δει να κάνει ο Κόμπι. Το είχε κάνει για τη σύζυγό του, είχε μάθει το κομμάτι απ’ έξω. Οπότε πήρα έμπνευση από εκείνον. Έκπληξη, έκπληξη».