Το τελευταίο αντίο του «μάγου» Χατζηπαναγή! Έντεκα γκολ, αποθέωση, δάκρυα

Αθλητικό Σαν Σήμερα: Στις 17 Οκτωβρίου 1991, πριν από ακριβώς 35 χρόνια, ο Βασίλης Χατζηπαναγής φόρεσε τη φανέλα του Ηρακλή σε έναν ιστορικό αποχαιρετιστήριο αγώνα απέναντι σε ομάδα Επιλέκτων. Το τελικό 6-5, τα έντεκα γκολ, οι χιλιάδες φίλαθλοι και η συγκλονιστική αποχώρηση του «Νουρέγιεφ» των ελληνικών γηπέδων συνέθεσαν μία από τις πιο συναισθηματικές βραδιές στην ιστορία του ελληνικού ποδοσφαίρου.

Υπάρχουν ποδοσφαιριστές που κατακτούν τίτλους, άλλοι που γράφουν ιστορία με τα γκολ τους και ελάχιστοι που μετατρέπουν το ίδιο το ποδόσφαιρο σε τέχνη. Ο Βασίλης Χατζηπαναγής ανήκει αναμφίβολα στην τελευταία κατηγορία.

Σαν σήμερα, στις 17 Οκτωβρίου 1991, το Καυτανζόγλειο Στάδιο της Θεσσαλονίκης άνοιξε τις πύλες του για να τιμήσει έναν ποδοσφαιριστή που είχε συνδέσει το όνομά του με τον Ηρακλή και είχε κερδίσει τον σεβασμό ολόκληρης της ποδοσφαιρικής Ελλάδας.

Περισσότεροι από 10.000 φίλαθλοι συγκεντρώθηκαν στις εξέδρες για να παρακολουθήσουν την τελευταία τιμητική παράσταση του «Βάσια», σε μια αναμέτρηση ανάμεσα στον Ηρακλή και σε μια ομάδα Επιλέκτων με προπονητή τον Αλκέτα Παναγούλια.

Ήταν μια γιορτή αφιερωμένη σε έναν άνθρωπο που, επί σχεδόν δύο δεκαετίες, είχε προσφέρει μοναδικές στιγμές ποδοσφαιρικής μαγείας.

Έντεκα γκολ σε ένα παιχνίδι που δεν ήθελε κανείς να τελειώσει

Το αγωνιστικό μέρος αποδείχθηκε αντάξιο της περίστασης.

Ο Ηρακλής και οι Επίλεκτοι πρόσφεραν ένα εντυπωσιακό θέαμα, με διαρκείς ανατροπές και συνολικά έντεκα γκολ.

Ο Δεληγιάννης άνοιξε το σκορ για τον Ηρακλή στο 15ο λεπτό, όμως ο Ντανιέλ Μπατίστα ισοφάρισε στο 22′. Ο Δημήτρης Παπαδόπουλος έδωσε εκ νέου προβάδισμα στους «κυανόλευκους» στο 33′, πριν ο Δημήτρης Σαραβάκος διαμορφώσει το 2-2 στο 36′.

Στη συνέχεια ανέλαβε δράση ο Χρήστος Δημόπουλος, ο οποίος με δύο γκολ στο 37′ και στο 42′ έστειλε τον Ηρακλή προηγούμενο με 4-2.

Οι Επίλεκτοι, ωστόσο, δεν είχαν πει την τελευταία τους λέξη.

Ο Μαλουμίδης μείωσε στο 52′, ενώ ο Λάκης Παπαϊωάννου με πέναλτι στο 71′ ισοφάρισε σε 4-4. Στο 80ό λεπτό οι Επίλεκτοι έφτασαν στην ανατροπή και προηγήθηκαν με 5-4.

Το φινάλε, όμως, ανήκε στον Ηρακλή.

Ο Ανδρεάδης στο 82′ και ο Τουτζιάρης στο 84′ πέτυχαν δύο γκολ μέσα σε ισάριθμα λεπτά, διαμορφώνοντας το εντυπωσιακό 6-5.

Το 58ο λεπτό που συγκίνησε το Καυτανζόγλειο

Η σημαντικότερη στιγμή του αγώνα δεν ήταν κάποιο από τα έντεκα γκολ.

Ήταν το 58ο λεπτό.

Τότε ο Βασίλης Χατζηπαναγής αποχώρησε από τον αγωνιστικό χώρο, δίνοντας τη θέση του στον Κωστή.

Ο άνθρωπος που επί χρόνια είχε προσφέρει αμέτρητες στιγμές χαράς στους φιλάθλους του Ηρακλή έκανε τον γύρο του γηπέδου και γνώρισε την καθολική αποθέωση.

Η συγκίνηση ήταν διάχυτη. Οι φίλαθλοι χειροκροτούσαν όρθιοι έναν ποδοσφαιριστή που είχε μετατρέψει την ντρίμπλα σε προσωπική υπογραφή και είχε κάνει χιλιάδες ανθρώπους να αγαπήσουν ακόμη περισσότερο το ποδόσφαιρο.

Ο ίδιος προσπάθησε να διατηρήσει την ψυχραιμία του.

Όταν, όμως, ολοκληρώθηκε η αναμέτρηση και κατέβηκε στα αποδυτήρια, δεν κατάφερε να συγκρατήσει τα δάκρυά του.

Ο «Νουρέγιεφ» που έκανε την μπάλα να χορεύει

Ο Βασίλης Χατζηπαναγής γεννήθηκε στις 26 Οκτωβρίου 1954 στην Τασκένδη, στην τότε Σοβιετική Ένωση, και έκανε τα πρώτα σημαντικά ποδοσφαιρικά του βήματα στην Παχτακόρ.

Το 1975 ήρθε στην Ελλάδα και εντάχθηκε στον Ηρακλή, πραγματοποιώντας το ντεμπούτο του στις 7 Δεκεμβρίου εκείνης της χρονιάς.

Από την πρώτη στιγμή έγινε φανερό ότι το ελληνικό ποδόσφαιρο είχε υποδεχθεί έναν ξεχωριστό ποδοσφαιριστή.

Η τεχνική του κατάρτιση, οι συνεχείς αλλαγές κατεύθυνσης, η ταχύτητα σκέψης και η ικανότητά του να περνά αντιπάλους με απίθανες ντρίμπλες δημιούργησαν έναν προσωπικό μύθο.

Δεν ήταν τυχαίο ότι απέκτησε το προσωνύμιο «Νουρέγιεφ των γηπέδων», από τον σπουδαίο χορευτή Ρούντολφ Νουρέγιεφ.

Οι φίλαθλοι δεν πήγαιναν στο γήπεδο μόνο για να δουν τον Ηρακλή. Πήγαιναν για να δουν τον Χατζηπαναγή.

Έναν ποδοσφαιριστή που μπορούσε με μια κίνηση να σηκώσει ολόκληρη την εξέδρα στο πόδι.

Το Κύπελλο του 1976 και η μεγάλη αδικία της Εθνικής

Η σημαντικότερη συλλογική διάκριση της καριέρας του ήρθε το 1976, όταν ο Ηρακλής κατέκτησε το Κύπελλο Ελλάδας απέναντι στον Ολυμπιακό σε έναν από τους συναρπαστικότερους τελικούς του θεσμού.

Η κανονική διάρκεια ολοκληρώθηκε 2-2, η παράταση 4-4 και ο «Γηραιός» επικράτησε με 6-5 στη διαδικασία των πέναλτι.

Ο Χατζηπαναγής υπήρξε ένας από τους μεγάλους πρωταγωνιστές εκείνης της επιτυχίας. Το 1985 πανηγύρισε επίσης την κατάκτηση του Βαλκανικού Κυπέλλου με τον Ηρακλή.

Παρά το τεράστιο ταλέντο του, η παρουσία του στην Εθνική Ελλάδας περιορίστηκε σε μία φιλική συμμετοχή, απέναντι στην Πολωνία το 1976.

Το πρόβλημα προέκυψε επειδή είχε ήδη αγωνιστεί με αντιπροσωπευτικά συγκροτήματα της Σοβιετικής Ένωσης, γεγονός που εμπόδισε τη συμμετοχή του σε επίσημες αναμετρήσεις με το ελληνικό εθνόσημο, σύμφωνα με τους τότε κανονισμούς.

Έτσι, ένας ποδοσφαιριστής που θα μπορούσε να αποτελέσει σημείο αναφοράς για την Εθνική Ελλάδας στερήθηκε τη δυνατότητα να προσφέρει όσα πραγματικά μπορούσε.

Από τη Βαλένθια στο τελευταίο χειροκρότημα

Ο Χατζηπαναγής είχε πραγματοποιήσει την τελευταία επίσημη συμμετοχή του με τον Ηρακλή στις 26 Οκτωβρίου 1990, στην ευρωπαϊκή αναμέτρηση με τη Βαλένθια για το Κύπελλο UEFA.

Έναν χρόνο αργότερα πραγματοποιήθηκε ο τιμητικός αγώνας της 17ης Οκτωβρίου 1991.

Υπήρξε, πάντως, ακόμη μία ξεχωριστή στιγμή: στις 14 Δεκεμβρίου 1999, σε ηλικία 45 ετών, αγωνίστηκε για 21 λεπτά σε φιλικό της Εθνικής Ελλάδας με την Γκάνα, επίσης στο Καυτανζόγλειο, δημιουργώντας μάλιστα το ελληνικό γκολ.

Το 2003 ήρθε η αναγνώριση σε πανευρωπαϊκό επίπεδο, όταν, στο πλαίσιο του εορτασμού των 50 χρόνων της UEFA, αναδείχθηκε από την ΕΠΟ ως ο κορυφαίος Έλληνας ποδοσφαιριστής της προηγούμενης πεντηκονταετίας.

Ένας θρύλος που δεν μετριέται με τίτλους

Τριάντα πέντε χρόνια μετά εκείνο το βράδυ, ο Βασίλης Χατζηπαναγής παραμένει ένα από τα πιο εμβληματικά πρόσωπα στην ιστορία του ελληνικού ποδοσφαίρου.

Μπορεί να μην κατέκτησε δεκάδες τίτλους, να μην αγωνίστηκε στα κορυφαία πρωταθλήματα της Ευρώπης και να μην είχε τη διεθνή καριέρα που αντιστοιχούσε στο ταλέντο του.

Κατάφερε, όμως, κάτι που ελάχιστοι ποδοσφαιριστές πετυχαίνουν.

Να κερδίσει την αναγνώριση όχι μόνο των οπαδών της δικής του ομάδας, αλλά και των αντιπάλων.

Για μια ολόκληρη γενιά φιλάθλων, ο «Βάσια» ήταν η απόδειξη ότι το ποδόσφαιρο μπορεί να γίνει τέχνη και ότι η πραγματική ποδοσφαιρική μεγαλοσύνη δεν αποτυπώνεται αποκλειστικά στους αριθμούς.

Στις 17 Οκτωβρίου 1991 ο Ηρακλής νίκησε τους Επιλέκτους με 6-5. Όμως, εκείνο το βράδυ, το αποτέλεσμα ήταν το τελευταίο πράγμα που είχε σημασία.

Το Καυτανζόγλειο δεν αποχαιρετούσε απλώς έναν ποδοσφαιριστή.

Αποχαιρετούσε έναν μάγο. Τον Βασίλη Χατζηπαναγή.