Ο ΠΑΟΚ κέρδισε τον Ηρακλή, αλλά ποιον προσπαθεί να πείσει; H Τούμπα μίλησε!

Υπάρχουν νίκες που σου δίνουν αυτοπεποίθηση, υπάρχουν νίκες που σε βοηθούν να χτίσεις κάτι και υπάρχουν και εκείνες που απλώς σου προσφέρουν τρεις βαθμούς. Τίποτε περισσότερο. Η επικράτηση του ΠΑΟΚ με 2-1 επί του Ηρακλή ανήκει ξεκάθαρα στην τρίτη κατηγορία.

Ο Δικέφαλος πήρε αυτό που χρειαζόταν βαθμολογικά, απέφυγε μία δεύτερη διαδοχική καταστροφή μέσα στην Τούμπα, όμως αγωνιστικά δεν έπεισε σχεδόν κανέναν. Και πώς να πείσει, όταν απέναντι σε έναν μαχητικό Ηρακλή, που αγωνίστηκε με δέκα ποδοσφαιριστές, χρειάστηκε τις επεμβάσεις του νεαρού Δημήτρη Μοναστηρλή στο φινάλε για να κρατήσει το προβάδισμα;

Ας μην κοροϊδευόμαστε. Ο ΠΑΟΚ δεν παρουσιάστηκε σχεδόν καθόλου βελτιωμένος σε σχέση με την τραγική εικόνα του απέναντι στην Καλαμάτα. Και αυτό είναι πολύ πιο ανησυχητικό από οποιοδήποτε μεμονωμένο αποτέλεσμα.

Ένα καλό δεκάλεπτο και μετά… το γνωστό έργο

Η ομάδα του Αλέσιο Λίσι μπήκε με διάθεση στο παιχνίδι. Είχε ένταση, έβγαλε ενέργεια, δημιούργησε ευκαιρίες και για περίπου δέκα λεπτά έδειξε ότι ίσως αυτή τη φορά θα παρουσιάσει την αντίδραση που όλοι περίμεναν μετά το 1-3 από την Καλαμάτα.

Μέχρι εκεί, όμως. Όσο περνούσε η ώρα, ο ΠΑΟΚ επέστρεφε στις ίδιες παθογένειες. Αργή σκέψη, προβληματικές αποστάσεις, έλλειψη συνοχής, δυσκολία στη δημιουργία και μία αμυντική λειτουργία που εξακολουθεί να προκαλεί ανασφάλεια.

Δεν υπάρχει διάρκεια, δεν υπάρχει σταθερότητα και, κυρίως, δεν διακρίνεται ένα ξεκάθαρο αγωνιστικό σχέδιο που να εφαρμόζεται με συνέπεια.

Το πιο ανησυχητικό είναι ότι αυτή η εικόνα δεν εμφανίστηκε ξαφνικά. Επαναλαμβάνεται. Από παιχνίδι σε παιχνίδι, από εβδομάδα σε εβδομάδα, με διαφορετικούς αντιπάλους και διαφορετικές συνθήκες.

Ο ΠΑΟΚ μοιάζει με ομάδα που προσπαθεί διαρκώς να ξεκινήσει, αλλά η μηχανή της σβήνει πριν προλάβει να ανεβάσει ταχύτητα.

Τρεις φορές βρήκε δίχτυα ο Ηρακλής!

Και υπάρχει μία λεπτομέρεια που δεν μπορεί να περάσει απαρατήρητη. Ο Ηρακλής, παρότι αγωνίστηκε με αριθμητικό μειονέκτημα, δεν παράτησε ποτέ το παιχνίδι. Πάλεψε, πίεσε, έβγαλε προσωπικότητα και κατάφερε να στείλει την μπάλα στα δίχτυα τρεις φορές, έστω κι αν μόνο το ένα γκολ μέτρησε.

Ανεξάρτητα από τις διαιτητικές αποφάσεις και την ορθότητα ή μη των ακυρώσεων, το γεγονός παραμένει: ο ΠΑΟΚ επέτρεψε στον αντίπαλό του να δημιουργήσει καταστάσεις που θα μπορούσαν να του κοστίσουν ακριβά.

Και στο τέλος χρειάστηκε ο Μοναστηρλής να βάλει το… πόδι του για να κρατήσει το 2-1. Αυτό από μόνο του λέει πολλά.

Όταν μία ομάδα με τις απαιτήσεις και τους στόχους του ΠΑΟΚ δεν μπορεί να διαχειριστεί με ασφάλεια το προβάδισμά της απέναντι σε δέκα ποδοσφαιριστές, το πρόβλημα δεν είναι απλώς μία κακή στιγμή. Είναι βαθύτερο και αφορά συνολικά τη λειτουργία της.

Οι αποδοκιμασίες της Τούμπας ήταν το πιο ηχηρό μήνυμα

Όποιος θέλει να καταλάβει πραγματικά τι συμβαίνει στον ΠΑΟΚ, αρκεί να σταθεί σε όσα ακολούθησαν το τελευταίο σφύριγμα. Η ομάδα είχε κερδίσει ένα τοπικό ντέρμπι. Κι όμως, αντί για πανηγυρισμούς, ακούστηκαν αποδοκιμασίες και συνθήματα που αποτύπωσαν την έντονη δυσαρέσκεια της εξέδρας. Ο κόσμος δεν αποδοκίμασε επειδή δεν εκτιμά τους τρεις βαθμούς. Αποδοκίμασε επειδή βλέπει.

Βλέπει μία ομάδα που δεν πείθει, που δεν παρουσιάζει ουσιαστική πρόοδο και που δυσκολεύεται να ανταποκριθεί ακόμη και σε καταστάσεις που θεωρητικά θα έπρεπε να διαχειρίζεται πολύ πιο εύκολα.

Η Τούμπα δεν ζητάει απαραίτητα ποδόσφαιρο υψηλής αισθητικής σε κάθε παιχνίδι. Ζητάει, όμως, να βλέπει μία ομάδα με αρχή, μέση και τέλος. Με ένταση, σχέδιο, προσωπικότητα και προοπτική και αυτή τη στιγμή δεν τα βλέπει.

Οι αποδοκιμασίες μετά από νίκη είναι ίσως το πιο ανησυχητικό μήνυμα για όσους βρίσκονται μέσα στον ΠΑΟΚ. Γιατί δείχνουν ότι ο προβληματισμός έχει ξεπεράσει πλέον τα αποτελέσματα και αφορά την ίδια την κατεύθυνση της ομάδας.

Μην ξαναβάλουν τα προβλήματα κάτω από το χαλάκι!

Εδώ βρίσκεται και η μεγαλύτερη παγίδα για τον Δικέφαλο. Να θεωρήσει ότι επειδή κέρδισε τον Ηρακλή, όλα μπορούν να συνεχιστούν κανονικά. Να πάρει τους τρεις βαθμούς, να μιλήσει για αντίδραση, να επικαλεστεί την πίεση του ντέρμπι και να αφήσει τα ουσιαστικά ζητήματα για αργότερα.

Αυτό ακριβώς δεν συνέβη και μετά τη νίκη επί του Άρη; Τότε, ένα θετικό αποτέλεσμα δημιούργησε την εντύπωση ότι ο ΠΑΟΚ μπορούσε να βρει τον δρόμο του. Ακολούθησαν οι νίκες απέναντι σε Ατρόμητο και Παναιτωλικό και τα προβλήματα μπήκαν σταδιακά κάτω από το χαλάκι.

Μόνο που τα προβλήματα δεν εξαφανίζονται επειδή κερδίζεις. Συσσωρεύονται και κάποια στιγμή το χαλάκι φουσκώνει τόσο πολύ, που δεν μπορείς πλέον να κρύψεις τίποτα από κάτω. Αυτό συνέβη με την Καλαμάτα. Και όσα είδαμε απέναντι στον Ηρακλή δείχνουν ότι το μάθημα δεν έχει ακόμη μετατραπεί σε αγωνιστική αλλαγή.

Ο ΠΑΟΚ δεν έχει την πολυτέλεια να επαναλάβει το ίδιο λάθος. Το καράβι δεν… πάει και αυτό το βλέπουν όλοι Δεν χρειάζεται να αναζητήσει κανείς περίπλοκες αναλύσεις για να περιγράψει τη σημερινή κατάσταση.

Ο ΠΑΟΚ έχει ποδοσφαιριστές με ποιότητα, έχει επιλογές, έχει απαιτήσεις και στόχους. Αυτό που δεν έχει καταφέρει να παρουσιάσει είναι μία ομάδα που να λειτουργεί ως σύνολο.

Οι γραμμές δεν συνεργάζονται όπως πρέπει, η αμυντική ισορροπία παραμένει προβληματική, η δημιουργία έρχεται περισσότερο μέσα από μεμονωμένες ενέργειες και η διάρκεια στην απόδοση μοιάζει άγνωστη έννοια.

Και φυσικά υπάρχει η ευθύνη του προπονητή. Ο Αλέσιο Λίσι έχει μπροστά του μία πραγματικότητα που δεν μπορεί να αλλάξει με δηλώσεις ή με διαβεβαιώσεις. Χρειάζεται να παρουσιάσει έργο μέσα στο γήπεδο. Να δείξει ότι μπορεί να περάσει τις ιδέες του, να αξιοποιήσει σωστά το υλικό του και να δημιουργήσει ένα σύνολο με αγωνιστική ταυτότητα.

Μέχρι τώρα, αυτό δεν έχει συμβεί στον βαθμό που απαιτείται. Η νίκη επί του Ηρακλή δίνει στον ΠΑΟΚ βαθμολογική ανάσα. Δεν αποτελεί, όμως, απόδειξη αγωνιστικής ανάκαμψης.

Και αυτό πρέπει να το καταλάβουν όλοι μέσα στην ομάδα, από τον πάγκο μέχρι τον τελευταίο ποδοσφαιριστή. Γιατί ο κόσμος έχει ήδη καταλάβει τι βλέπει. Το έδειξε με τον πιο ξεκάθαρο τρόπο μετά το τελευταίο σφύριγμα.

Ο ΠΑΟΚ κέρδισε το ντέρμπι, αλλά δεν κέρδισε την εμπιστοσύνη της Τούμπας. Και αν συνεχίσει έτσι, κάποια στιγμή ούτε ο Μοναστηρλής ούτε ένα καλό δεκάλεπτο θα αρκούν για να τον σώσουν.