Ο Τζαμπάρι Πάρκερ αναφέρεται στην αποχώρηση του θρυλικού προπονητή Ζέλικο Ομπράντοβιτς από την Παρτιζάν, αποκαλύπτοντας ότι δεν έλαβε ποτέ εξηγήσεις για την απόφασή του. Οι δηλώσεις του αναδεικνύουν την αβεβαιότητα που περιβάλλει την κατάσταση, καθώς και τα επεισόδια που προηγήθηκαν αυτού του σημαντικού γεγονότος για την ομάδα.
Πάρκερ για Ομπράντοβιτς: “Δεν μου εξήγησε ποτέ γιατί έφυγε από την Παρτιζάν”
Ο Τζαμπάρι Πάρκερ σε δηλώσεις του μίλησε για την αποχώρηση του Ζέλικο Ομπράντοβιτς από την Παρτιζάν αλλά και για τα επεισόδια που ακολούθησαν.
Αναλυτικά τα όσα είπε στο «sportklub» για τον Ζέλικο Ομπράντοβιτς και την αποχώρησή του από την Παρτιζάν:
Για την αποχώρηση του Ζέλικο Ομπράντοβιτς και τον αντίκτυπό της: «Ήταν μία ιδιαίτερη εμπειρία. Δεν θα έλεγα ότι κάποιος φταίει αποκλειστικά για όσα συνέβησαν. Στο τέλος της ημέρας, μιλάμε για μία ομάδα.
Υπάρχουν πράγματα που θα μπορούσα να είχα κάνει καλύτερα εγώ, όπως υπάρχουν και πράγματα που θα μπορούσαν να είχαν κάνει καλύτερα όλοι οι υπόλοιποι. Όταν αναλαμβάνεις μία υποχρέωση και δεσμεύεσαι για κάτι, πρέπει να επιμένεις και να μένεις πιστός σε αυτή τη δέσμευση. Γνώριζα ότι, όταν τα πράγματα δεν πήγαιναν καλά, υπήρχε ο πειρασμός να τα παρατήσεις. Όλοι ήθελαν να τα παρατήσουν, να σηκώσουν τα χέρια ψηλά.
Στη συνέχεια, όμως, συνέβησαν κάποια πράγματα με τον προπονητή. Εκείνος ήταν ο άνθρωπος που αποφάσισε να παραιτηθεί. Το γιατί πήρε αυτή την απόφαση είναι κάτι που πρέπει να εξηγήσει ο ίδιος. Ίσως είναι σημαντικό να ξεκαθαριστεί αυτό. Σε εμένα δεν εξήγησε ποτέ την απόφασή του. Είχα, πάντως, μία προσωπική συζήτηση μαζί του και είναι ένας άνθρωπος που χαίρει μεγάλου σεβασμού.
Άλλωστε, ο Ομπράντοβιτς ήταν ένας από τους βασικούς λόγους για τους οποίους ήθελα να αποτελέσω μέλος της Παρτιζάν. Ήθελα να αποδεχθώ αυτή την πρόκληση, ακριβώς όπως κι εκείνος αποδέχθηκε την πρόκληση να συνεργαστεί μαζί μου. Εκείνος πήρε ένα ρίσκο μαζί μου και εγώ πήρα ένα ρίσκο μαζί του. Αυτή η αμοιβαία δέσμευση ήταν πολύ σημαντική για εμένα.
Όταν είδα ότι αποχώρησε, εξεπλάγην. Και μετά από αυτό, όλα τα υπόλοιπα άρχισαν να καταρρέουν».

Για το πώς εξελίχθηκε η κατάσταση μετά την αποχώρηση του Ομπράντοβιτς: «Όλα ξεκινούν πάντα από τον ηγέτη. Η δουλειά μου ως παίκτης είναι να πηγαίνω στις προπονήσεις και να ακολουθώ τις οδηγίες όσο καλύτερα μπορώ. Όταν απομακρύνεις τον ηγέτη, τον άνθρωπο στον οποίο στηρίζονται όλοι, τότε τα πράγματα γίνονται δύσκολα».
Για το πώς αξιολογεί από μπασκετική άποψη τη συνεργασία του με τον Ομπράντοβιτς και αν το πρόβλημα ήταν ο ρόλος του στην ομάδα ή κάτι άλλο στη σχέση του με τον προπονητή: «Όταν χτίζεις μία ομάδα, προσπαθείς να δημιουργήσεις το καλύτερο δυνατό σύνολο. Πιστεύω ότι είχαμε προοπτικές, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι τα πράγματα θα εξελίσσονται πάντα με τον τρόπο που περιμένει ο κόσμος.
Το σημαντικότερο είναι να μην τα παρατάς ποτέ. Να μη σηκώνεις ποτέ τα χέρια ψηλά. Από την πρώτη στιγμή είχα πει σε όλους ότι θα είμαι επαγγελματίας. Αυτή είναι η δουλειά μου. Όταν αποφάσισα να έρθω εδώ, όταν αποφάσισα να κάνω θυσίες για αυτή την επιλογή, το εννοούσα πραγματικά. Το οφείλω στον εαυτό μου.
Τα πράγματα αλλάζουν και, όταν είσαι αθλητής, πρέπει να μπορείς να προσαρμόζεσαι. Ωστόσο, η δουλειά μου είναι να βρίσκομαι εκεί κάθε μέρα και να δίνω τον καλύτερό μου εαυτό».
«Αυτό με εξέπληξε περισσότερο…»
Για όσα συνέβησαν μετά την αποχώρηση του Ομπράντοβιτς: «Υπάρχουν αρκετά πράγματα που σκέφτομαι σχετικά με όσα έγιναν. Θεωρώ τον εαυτό μου διανοούμενο, έναν άνθρωπο που σκέφτεται πολύ. Όταν συμβαίνουν τέτοια περιστατικά, προσπαθώ να σταματήσω για λίγο και να αναλογιστώ τα πάντα.
Όταν έφυγε ο προπονητής, είχαμε μία προπόνηση. Ήταν μετά το πρώτο παράθυρο των εθνικών ομάδων της FIBA, τον Νοέμβριο. Όλα τα παιδιά της γειτονιάς, όπως και οι άνθρωποι που γνώριζαν πού βρίσκεται το προπονητικό μας κέντρο, ήξεραν ότι συνήθως προπονούμασταν το πρωί. Η προπόνησή μας ξεκινούσε στις 11:00 και ολοκληρωνόταν περίπου στη 13:00. Τα παιδιά μάς περίμεναν έξω μετά το σχολείο και ζητούσαν να βγάλουν φωτογραφίες μαζί μας.
Εκείνη την ημέρα, όμως, είχαμε προπόνηση σε μία εντελώς ασυνήθιστη ώρα, περίπου στις έξι το απόγευμα.
Αυτό που με εξέπληξε περισσότερο ήταν όταν είδαμε περίπου 2.000 οπαδούς έξω από το προπονητικό μας κέντρο. Κρατούσαν τούβλα, όρμησαν μέσα και παραβίασαν την είσοδο των εγκαταστάσεων, ενώ παράλληλα μας απειλούσαν. Όλο αυτό σχεδόν μου έδωσε την εντύπωση ότι ήταν στημένο.
Γιατί ποιος θα μπορούσε να τους είχε δώσει μία τέτοια πληροφορία; Ποιος μπορούσε να τους είχε πει πότε ακριβώς θα βρισκόμασταν εκεί; Μου φάνηκε πολύ περίεργο και ύποπτο το γεγονός ότι άνθρωποι που δεν αποτελούσαν μέρος της ομάδας γνώριζαν πότε θα πηγαίναμε στο γήπεδο, ιδιαίτερα από τη στιγμή που συνήθως προπονούμασταν το πρωί.
Δεν ξέρω, εσείς τι θα σκεφτόσασταν αν βρισκόσασταν σε μία κατάσταση όπου απειλείται η προσωπική σας ασφάλεια; Κάποιος που γνώριζε για την προπόνηση προφανώς μετέφερε αυτή την πληροφορία σε άλλους».
Για τον φόβο που ένιωσε και τα τραύματα που του ξύπνησε το περιστατικό: «Προέρχομαι από ένα διαφορετικό περιβάλλον. Όταν κάποιος εισβάλλει στο σπίτι ενός άλλου ανθρώπου, όταν ξεσπά βία, όταν εμφανίζονται όπλα, τέτοιες καταστάσεις μπορούν να ξυπνήσουν μετατραυματικό στρες.
Γι’ αυτό και όσα συνέβησαν ήταν για εμένα μία εξαιρετικά έντονη εμπειρία. Δεν ήξερα τι να κάνω, γιατί όλη αυτή η κατάσταση μου ξύπνησε παλαιότερα τραύματα και στρεσογόνες εμπειρίες. Και από εκείνη τη στιγμή προκύπτει το ερώτημα: Πώς μπορείς να συνεχίσεις να αγωνίζεσαι όταν ο κόσμος είναι τόσο εξοργισμένος;
Εγώ προέρχομαι από την Αμερική, ενώ εδώ βρισκόμαστε στη Σερβία. Η σερβική κοινωνία έχει περάσει πολλούς πολέμους και οι άνθρωποι εδώ είναι πολύ πιο σκληραγωγημένοι. Ίσως να μην είχαν την πρόθεση να μας θέσουν σε κίνδυνο με αυτόν τον τρόπο. Ωστόσο, εγώ δεν είμαι συνηθισμένος σε τέτοιου είδους βία στον χώρο εργασίας μου».
Για τη συμπεριφορά των οπαδών και την αποχώρηση του Ομπράντοβιτς: «Δεν γνωρίζω γιατί οι οπαδοί έκαναν όλα αυτά. Δεν ξέρω γιατί ήταν θυμωμένοι μαζί μας. Εμείς δεν ευθυνόμασταν για την αποχώρηση του προπονητή.
Εκείνος γνωρίζει ότι έκανε αυτό που θεωρούσε καλύτερο για τον εαυτό του. Είναι ένας ενήλικος άνθρωπος και έχει δικαίωμα να παίρνει τις δικές του αποφάσεις. Δεν οφείλει εξηγήσεις σε κανέναν. Και στη συνέχεια αρχίσαμε να χάνουμε παιχνίδια, έχοντας να διαχειριστούμε την πίεση όλης αυτής της τρέλας.
Εντάξει, οι οπαδοί μπορούν να συνεχίσουν να μας στηρίζουν με θετικό τρόπο. Αλλά γιατί να έρχεται κάποιος στο γήπεδο μόνο και μόνο για να πετάει αντικείμενα στους παίκτες; Θέλετε να κερδίζουμε ή έρχεστε ήδη περιμένοντας το χειρότερο, έχοντας αποφασίσει εκ των προτέρων ότι θα πετάξετε σε κάποιον μπαταρίες, αναπτήρες ή μπίρες; Αυτό πραγματικά με πλήγωσε». 
Πηγή