Γκόντας για σκάνδαλο: “Η παραίτηση ενός προέδρου δεν διαγράφει τις ευθύνες μιας ολόκληρης διοίκησης”

O Σπύρος Γκόντας, με μακροσκελή ανάρτησή του στα social media τοποθετήθηκε για τις ραγδαίες εξελίξεις στο ελληνικό μπάσκετ και την προφυλάκιση των Βαγγέλη Λιόλιου και Γιώργου Μαυραγάνη.

Στην τοποθέτησή του ο πρώην διαιτητής τόνισε ότι η παραίτηση του προέδρου της ΕΟΚ, δεν σημαίνει την απαλλαγή των ευθυνών που έχει ολόκληρη η διοίκηση της ελληνικής ομοσπονδίας καλαθοσφαίρισης.

Αναλυτικά το μήνυμα του Σπύρου Γκόντα:

«Η παραίτηση ενός Προέδρου δεν διαγράφει τις ευθύνες μιας ολόκληρης διοίκησης.

Η απόφαση για την προφυλάκιση του Βαγγέλη Λιόλιου και του Γιώργου Μαυραγάνη αποτελεί μια εξαιρετικά σοβαρή εξέλιξη για το ελληνικό μπάσκετ. Δεν πανηγυρίζω για την προφυλάκιση κανενός. Το τεκμήριο αθωότητας ισχύει για όλους και η Δικαιοσύνη είναι εκείνη που θα κρίνει τις ποινικές ευθύνες.

Δεν μπορώ, όμως, να ξεχάσω όσα καταγγέλλω εδώ και χρόνια. Τις πιέσεις, τους αποκλεισμούς, τις παρεμβάσεις και την αντιμετώπιση ανθρώπων με κριτήριο όχι την αξία ή την προσφορά τους, αλλά το αν ήταν αρεστοί ή ανεπιθύμητοι.

Και σήμερα, περισσότερο από ποτέ, υπάρχουν ερωτήματα που απαιτούν απαντήσεις. Πού ήταν όλα αυτά τα χρόνια η ΚΕΔ; Πού ήταν η ΟΔΚΕ; Πού ήταν τα μέλη του Διοικητικού Συμβουλίου της ΕΟΚ; Ποιοι γνώριζαν τις καταγγελλόμενες παρεμβάσεις; Ποιοι αντέδρασαν; Ποιοι ζήτησαν εξηγήσεις; Και ποιοι επέλεξαν τη σιωπή;

Η ΚΕΔ δεν είναι διακοσμητικό όργανο. Έχει συγκεκριμένη θεσμική ευθύνη για την επιλογή, την αξιολόγηση και τους ορισμούς των διαιτητών. Η ΟΔΚΕ δεν υπάρχει για να υπερασπίζεται προέδρους ομοσπονδιών. Υπάρχει για να προστατεύει το κύρος της διαιτησίας και τα δικαιώματα των διαιτητών.

Και όμως, σύμφωνα με όσα έχουν καταγγελθεί, άνθρωποι αποκλείστηκαν από τη διαιτησία, από θέσεις παρατηρητών και κομισάριων, όχι λόγω ανεπάρκειας, αλλά εξαιτίας της στάσης τους απέναντι στη διοίκηση.

Πρέπει, επομένως, να εξεταστεί ο ρόλος όλων όσοι στελέχωσαν διαχρονικά την ΚΕΔ, καθώς και των συμβούλων διαιτησίας που είχαν ουσιαστική συμμετοχή στη λειτουργία της. Όχι γιατί η κατοχή μιας θεσμικής θέσης συνεπάγεται αυτομάτως προσωπική ή ποινική ευθύνη, αλλά γιατί κανείς δεν μπορεί να επικαλείται την ιδιότητά του όταν απολαμβάνει τις εξουσίες της και να την ξεχνά όταν τίθενται ερωτήματα για τις υποχρεώσεις του.

Δεν αρκεί να διερευνηθεί ποιος ενδεχομένως έδινε τις εντολές. Πρέπει να εξεταστεί ποιος τις εκτελούσε, ποιος γνώριζε, ποιος τις ανεχόταν και ποιος είχε την υποχρέωση να αντιδράσει. Ακόμη μεγαλύτερη εντύπωση μου προκαλεί, όμως, η στάση εκείνων που συμμετείχαν επί χρόνια στη διοίκηση Λιόλιου και σήμερα παραμένουν στις θέσεις τους. Χθες συμμετείχαν στη διοίκηση. Σήμερα εμφανίζονται ως εγγυητές της αλλαγής.

Διαβάζω τις έξι δεσμεύσεις του ανασυγκροτημένου Διοικητικού Συμβουλίου της ΕΟΚ. Μεγάλες λέξεις για διαφάνεια, αξιοπιστία, ανεξαρτησία, θεσμική σταθερότητα και μηδενική ανοχή στην αδιαφάνεια. Αλήθεια, όλα αυτά γιατί δεν έγιναν τα προηγούμενα πέντε χρόνια; Πού βρίσκονταν οι σημερινοί υπερασπιστές της διαφάνειας όταν είχαν ήδη τη δυνατότητα να την επιβάλουν; Δεν συμμετείχαν στη λήψη αποφάσεων; Δεν είχαν δικαίωμα να ρωτήσουν, να διαφωνήσουν, να ζητήσουν έλεγχο ή να παραιτηθούν;
Και τώρα τι ακριβώς άλλαξε;

Η αποχώρηση του Προέδρου αρκεί για να μετατρέψει την ίδια διοίκηση σε δύναμη εξυγίανσης; Δεν μπορείς να παρουσιάζεις τον εαυτό σου ως εγγυητή της αλλαγής χωρίς προηγουμένως να εξηγήσεις τι έκανες όταν είχες ήδη την ευθύνη. Και επειδή κάποιοι επικαλούνται σήμερα την κάθαρση και τη νέα εποχή, αξίζει να θυμηθούμε μια συγκεκριμένη απόφαση.

Στις 27 Μαρτίου 2024, ύστερα από πρόταση της διοίκησης Λιόλιου, ο Γιώργος Βασιλακόπουλος ανακηρύχθηκε επίτιμος πρόεδρος της ΕΟΚ. Ο άνθρωπος που ηγήθηκε επί δεκαετίες της προηγούμενης διοίκησης, για πρακτικές της οποίας είχαμε καταγγείλει αποκλεισμούς και είχαμε προσφύγει στη Δικαιοσύνη. Δεν ήταν απλώς μια τυπική τιμητική πράξη. Ήταν μια σαφής θεσμική επιλογή της νέας τότε διοίκησης. Αναρωτιέμαι λοιπόν: Ποια ακριβώς εξυγίανση εκπροσωπούσαν;

Πώς γίνεται να εμφανίζεσαι ως εκφραστής της ρήξης με το παρελθόν και ταυτόχρονα να αποδίδεις την ύψιστη συμβολική τιμή στον επικεφαλής του προηγούμενου διοικητικού συστήματος;

Τότε απένειμαν τιμητικούς τίτλους. Σήμερα μοιράζουν υποσχέσεις εξυγίανσης. Πότε θα λογοδοτήσουν για τις δικές τους αποφάσεις; Οι ευθύνες του παρελθόντος δεν διαγράφονται με τιμητικούς τίτλους. Όπως και οι ευθύνες του παρόντος δεν διαγράφονται με παραιτήσεις άλλων, αλλαγές προσώπων και μεγαλόστομες ανακοινώσεις. Θέλω να είμαι απολύτως σαφής. Δεν ισχυρίζομαι ότι κάθε μέλος του ΔΣ, της ΚΕΔ ή της ΟΔΚΕ γνώριζε ή συμμετείχε σε όσα διερευνώνται. Αυτό οφείλει να διαπιστωθεί με στοιχεία.

Υποστηρίζω, όμως, ότι η θεσμική και διοικητική ευθύνη δεν μπορεί να εξαφανίζεται πίσω από την ευθύνη ενός και μόνο προσώπου.
Έχω ήδη θέσει συγκεκριμένα περιστατικά και στοιχεία υπόψη της Δικαιοσύνης. Εμπιστεύομαι τη διαδικασία και δεν πρόκειται να προδικάσω την κρίση της.

Θα συνεχίσω, όμως, να ζητώ απαντήσεις.

Για όσους αποκλείστηκαν.

Για όσους πιέστηκαν.

Για όσους αρνήθηκαν να υποχωρήσουν.

Και για όλους εκείνους που πιστεύουν ότι η διαιτησία πρέπει να είναι ανεξάρτητη, όχι εξαρτημένη από πρόσωπα, προσωπικές σχέσεις και διοικητικές σκοπιμότητες.

Το ελληνικό μπάσκετ δεν χρειάζεται άλλη μία επικοινωνιακή εξυγίανση. Χρειάζεται πραγματική ανεξαρτησία, διαφάνεια, αξιοκρατία και λογοδοσία. Χρειάζεται θεσμούς που να λειτουργούν ακόμη κι όταν αυτό ενοχλεί την εκάστοτε εξουσία.

Γιατί η παραίτηση ενός Προέδρου μπορεί να κλείνει μια θητεία. Δεν διαγράφει, όμως, τις ευθύνες μιας ολόκληρης διοίκησης.
Και αν θέλουμε πραγματικά να αλλάξει το ελληνικό μπάσκετ, δεν αρκεί να αλλάξουν τα πρόσωπα.

Πρέπει να πάψει να αναπαράγεται το ίδιο σύστημα εξουσίας. Διαφορετικά, η περίφημη «νέα εποχή» θα είναι απλώς η συνέχεια της προηγούμενης, με διαφορετική ταμπέλα.

Σπύρος Γκόντας».