Μάθημα για Αρτέτα! Αντί για θρίαμβο με Φόρεστ ένα μικρό κέρδος

Το 0-0 στο «Σίτι Γκράουντ» είναι από εκείνα τα αποτελέσματα που δείχνουν γιατί η κατάκτηση τίτλου δεν είναι ποτέ «γραμμική» υπόθεση, ακόμη κι όταν ο βαθμολογικός αέρας μοιάζει μεγάλος. Η Άρσεναλ έφυγε χωρίς νίκη από μια ομάδα που παλεύει για την παραμονή, την ίδια μέρα που η Μάντσεστερ Σίτι γλίστρησε στο ντέρμπι, κι όμως βγήκε από το Σαββατοκύριακο με προβάδισμα επτά βαθμών. Αυτό είναι το παράδοξο της κούρσας: στρατηγικά κερδισμένη, τακτικά και αγωνιστικά προβληματισμένη. Γιατί η εικόνα δεν έβγαλε πρωταθλητισμό «με το μαχαίρι στα δόντια», αλλά ένα παιχνίδι κατοχής χωρίς καθαρή κοφτερή άκρη.

Ο Νότιγχαμ Φόρεστ πήρε ακριβώς αυτό που ήθελε, ένα ματς σε χαμηλό τέμπο, με περιορισμό χώρων, με την Άρσεναλ να κυκλοφορεί πολύ και να απειλεί λίγο. Η Άρσεναλ είχε τη μπάλα, μπήκε σε θέσεις για σουτ, αλλά στο πρώτο ημίχρονο δεν έβγαλε ούτε μία τελική εντός στόχου, παρότι εκτέλεσε οκτώ φορές. Αυτό από μόνο του είναι ισχυρό σήμα για την ποιότητα των ευκαιριών που παρήγαγε, πολλά σουτ, λίγη ουσία, ελάχιστο καθαρό “shot quality”. Και δεν είναι απλώς μια κακή βραδιά. Είναι επαναλαμβανόμενο μοτίβο όταν ο αντίπαλος καταφέρει να της στερήσει τη δυναμική των συνδυασμών ανάμεσα στις γραμμές και να την σπρώξει στα πλάγια, αναγκάζοντάς την να γίνει προβλέψιμη.

Η επιλογή του Μικέλ Αρτέτα να αφήσει τον Μπουκάγιο Σάκα εκτός αρχικής ενδεκάδας είχε προφανή λογική διαχείρισης, αλλά δημιούργησε και μια ιδιαίτερη ειρωνεία. Παρότι ο αρχηγός-καταλύτης δεν ξεκίνησε, η Άρσεναλ συνέχισε να «γέρνει» επιθετικά δεξιά στο πρώτο μέρος, με τον Νόνι Μαντουέκε να πηγαίνει επαναλαμβανόμενα πάνω στον Νέκο Γουίλιαμς. Το σχέδιο ήταν πασιφανές: one-vs-one, κέρδος μέτρων, γύρισμα ή κόψιμο προς τα μέσα. Το πρόβλημα ήταν ότι, χωρίς τον Σάκα, λείπει εκείνο το επιπλέον επίπεδο απειλής που αναγκάζει τον αντίπαλο να διπλώσει βοήθειες νωρίτερα και πιο βαθιά. Έτσι η Φόρεστ άντεχε καλύτερα τις ατομικές επιθέσεις και κρατούσε πιο «καθαρή» την περιοχή του.

Το μεγαλύτερο “chance” της βραδιάς, πάντως, ήρθε από την απέναντι πλευρά! Ο Γκαμπριέλ Μαρτινέλι έχασε τεράστια ευκαιρία από δεύτερη φάση μετά από κόρνερ, λίγο πριν το μισάωρο. Εκεί φαίνεται το δεύτερο πρόσωπο της Άρσεναλ στο συγκεκριμένο παιχνίδι. Όχι κυκλοφορία και συνδυαστικό ποδόσφαιρο, αλλά στατικές φάσεις, δεύτερες μπάλες, επιστροφές μετά από στημένα. Όταν μια ομάδα που κατά τα άλλα είναι σχεδιασμένη για παιχνίδι κατοχής και δημιουργία μέσα από δομές, καταλήγει να περιμένει τον “σπινθήρα” από κόρνερ και γεμίσματα, είναι ένδειξη ότι ο αντίπαλος της έχει κόψει τα νεύρα στον άξονα.

Στο δεύτερο ημίχρονο ο Αρτέτα διάβασε νωρίς ότι το ματς πάει να φύγει και έκανε παρεμβάσεις με έντονο χαρακτήρα “risk management”. Πρώτα Τροσάρ αντί Μαρτινέλι και έπειτα τριπλή αλλαγή πριν κλείσει η ώρα, βάζοντας Σάκα, Μικέλ Μερίνο και Γκάμπριελ Ζεσούς. Αυτό δεν ήταν απλώς «φρεσκάρισμα». Ήταν παραδοχή ότι η ομάδα χρειαζόταν άλλη ένταση και άλλο σετ απειλών για να ανοίξει μια άμυνα που είχε κλειδώσει το παιχνίδι στο προβλέψιμο. Με τον Σάκα στο γήπεδο η Άρσεναλ ανέβασε ρυθμό, έδειξε μεγαλύτερη αίσθηση επείγοντος και βελτίωσε τη λειτουργία της στα πλάγια και στις δεύτερες ενέργειες.

Η Άρσεναλ, άλλωστε, είναι η πιο επικίνδυνη ομάδα του πρωταθλήματος στο ψηλό παιχνίδι φέτος – έχει τα περισσότερα γκολ με κεφαλιές – και στο «Σίτι Γκράουντ» η απειλή της λογικά μεταφέρθηκε σε σέντρες και τελικές με το κεφάλι. Η καλύτερη στιγμή της ήρθε από κεφαλιά του Σάκα (!) σε σέντρα του Ντέκλαν Ράις, που ανάγκασε τον Ματς Σέλς στην κορυφαία απόκρουση του αγώνα. Λίγο μετά, ο Μερίνο δεν μπόρεσε να τελειώσει άλλη μια σέντρα-πειρασμό του Ράις, παίρνοντας κεφαλιά που πέρασε οριακά άουτ. Είναι χαρακτηριστικό, η Άρσεναλ πήγε να κερδίσει το παιχνίδι όχι με «τρύπημα» στον άξονα, αλλά με την επιβολή της στα side channels και με αεροπορική υπεροχή. Το έκανε καλά ως πρόθεση, αλλά όχι αρκετά καλά στην εκτέλεση.

Η Φόρεστ, από την πλευρά του, έπαιξε για να επιβιώσει και το έκανε με επαγγελματισμό. Επιθετικά ήταν σχεδόν ανύπαρκτη όσο περνούσε η ώρα – από το 60’ μέχρι το τέλος είχε ουσιαστικά μία προσπάθεια, ένα μπλοκαρισμένο σουτ του Μόργκαν Γκιμπς-Γουάιτ – αλλά αμυντικά είχε πειθαρχία και σωστές αποστάσεις. Και τα δύο: ούτε ο ίδιος είχε τελική στον στόχο, ούτε επέτρεψε στην Άρσεναλ να βρει καθαρές, “high value” τελικές με συνέπεια. Το 0-0, για μια ομάδα που κινδυνεύει, είναι αποτέλεσμα-οξυγόνο, ειδικά από τη στιγμή που πριν τη σέντρα η «μαξιλαράκι» της από τη ζώνη είχε μειωθεί.

Για την Άρσεναλ το ματς είναι δίκοπο. Στο ταμπλό, είναι ακόμη μια μέρα που δεν την πλήγωσε σοβαρά: δύο σερί 0-0, ναι, αλλά και προβάδισμα επτά βαθμών. Στο χορτάρι, όμως, είναι προειδοποίηση ότι όταν ο αντίπαλος της αφαιρεί την κίνηση ανάμεσα στις γραμμές και την υποχρεώνει να ζήσει από σέντρες και δεύτερες φάσεις, χρειάζεται μεγαλύτερη καθαρότητα στο τελευταίο τρίτο. Η ομάδα δεν δέχτηκε τελική στον στόχο για πέμπτη φορά φέτος – δείγμα αμυντικής αξιοπιστίας σε επίπεδο τίτλου – αλλά το πρωτάθλημα δεν κερδίζεται μόνο με «μηδέν παθητικό». Κερδίζεται όταν τέτοιες βραδιές, στις οποίες ο αντίπαλος δεν μπορεί να σε απειλήσει, τις «σπας» με μία-δύο αποφασιστικές εκτελέσεις.

Η Άρσεναλ, ως συμπέρασμα, δεν αξιοποίησε πλήρως το στραβοπάτημα της Σίτι και έχασε την ευκαιρία να κάνει το +9, αλλά ταυτόχρονα δεν έχασε τον έλεγχο της κούρσας. Αντί για θρίαμβο, πήρε ένα ψυχρό, μαθηματικό κέρδος. Το ζητούμενο από εδώ και πέρα είναι να μετατρέψει αυτά τα ματς σε νίκες, γιατί όσο «ασφαλές» κι αν μοιάζει το +7, η ιστορία της Πρέμιερ Λιγκ δείχνει ότι οι τίτλοι κρίνονται στις βραδιές που δεν παίζεις καλά, αλλά πρέπει να κερδίσεις.