Τα 7 διδάγματα για τον Παναθηναϊκό από τη νίκη στο Καραϊσκάκη!

Ο Παναθηναϊκός έφυγε θριαμβευτής από το Καραϊσκάκης όχι επειδή έκανε την τέλεια βραδιά, αλλά επειδή έβγαλε κάτι που είχε χαθεί μέσα στη χρονιά: σφυγμό, αντοχή και πειθαρχία. Αυτή ήταν νίκη ομάδας που καταλαβαίνει τι διακυβεύεται, σε μια περίοδο που κυνηγάει τον Λεβαδειακό για την τετράδα και κουβαλάει από πίσω της εσωτερικές τριβές (το μίτινγκ μετά τον ΠΑΟΚ δεν γίνεται όταν όλα πάνε ρολόι). Στο ντέρμπι, όμως, ο Παναθηναϊκός έπαιξε σαν να ήθελε να αποδείξει πρώτα στους δικούς του ανθρώπους ότι δεν τελείωσε. Οι σημειώσεις μας λένε, ότι από το ντέρμπι το Τριφύλλι μπορεί να εξάγει εφτά συμπεράσματα-διδάγματα για τη συνέχεια.

Ταμπόρδα: Εκθέτει τους επικριτές του

Ο Βιθέντε Ταμπόρδα ήταν ο πρωταγωνιστής γιατί έκανε το πιο δύσκολο πράγμα: έδωσε ουσία. Σκόραρε, έγραψε τη φάση, έβαλε την υπογραφή σε παιχνίδι υψηλής έντασης και πίεσης. Δεν χρειάζεται να γίνει το νέο “τοτέμ” για να πούμε το προφανές: η πλήρης απαξίωση που έφαγε ήταν υπερβολική και άδικη, ειδικά από κόσμο που δεν τον είχε δει ούτε λεπτό στην Αργεντινή.

Το θέμα με τον Ταμπόρδα είναι ότι δεν είναι ποδοσφαιριστής των εξωτερικών εντυπώσεων. Δεν πουλάει σόου. Είναι λειτουργικός: παίζει για τη φάση, για το σημείο που θα γυρίσει το παιχνίδι. Και γι’ αυτό είναι επικίνδυνος για όποιον τον κρίνει με στερεότυπα. Αν ο Παναθηναϊκός πλήρωσε κοντά στα 4 εκατ. και μετά άφησε την επένδυση ξεκρέμαστη να γίνεται αντικείμενο χιουμοριστικών συζητήσεων, αυτό είναι δικό του λάθος. Δεν προστατεύεις έτσι παίκτη που μόλις έρχεται και θέλει χρόνο να κουμπώσει στο περιβάλλον.

Μπενίτεθ: Άριστα στην προσέγγιση, άριστα στη διαχείριση

Το άριστα στον Ράφα Μπενίτεθ δεν είναι φιλοφρόνηση. Είναι η ουσία του ματς.Ο Παναθηναϊκός έπαιξε με σχέδιο που άντεξε. Με πειθαρχημένες αποστάσεις, με άμυνα που δεν πανικοβλήθηκε, με παίκτες που ήξεραν πότε θα δαγκώσουν και πότε θα κλείσουν γραμμές. Σε ντέρμπι εκτός έδρας αυτό είναι μισή νίκη πριν μπει καν η μπάλα στα δίχτυα.

Κοντούρης: Μέσα σε όλα

Ο Κοντούρης έκανε ματς που οι αριθμοί δεν το λένε την πάσα αλήθεια. Αυτό το είδος εμφάνισης είναι παλιάς σχολής με σύγχρονη εφαρμογή: έλεγχο, πνευμόνια, ηρεμία στην απόφαση, συμμετοχή στη δημιουργία χωρίς να χρειάζεται να γράψει γκολ ή ασίστ για να καταλάβεις ότι ήταν μέσα σε όλα. Είναι ο παίκτης που σου κρατάει την ομάδα όρθια όταν το παιχνίδι γίνεται άναρχο. Και στο Καραϊσκάκης, τα ματς γίνονται άναρχα αν δεν έχεις τέτοιον.

Σιώπης: Ανίκητος στο χορτάρι

Ο Σιώπης έδωσε αυτό που δίνουν οι πραγματικοί μέσοι σε τέτοια ντέρμπι! Αντιστάθμισε το χάος. Μάχες, δεύτερες μπάλες, κάλυψη χώρων, timing στο πότε θα πάει σώμα και πότε θα καθυστερήσει. Δεν είναι τυχαίο που όταν ο Σιώπης γράφει τέτοιο παιχνίδι, ο αντίπαλος νιώθει ότι δεν βρίσκει δεύτερη ανάσα στον άξονα. Σε τέτοιες νίκες, ο Σιώπης είναι το θεμέλιο.

Η άμυνα: Πάλμερ–Μπράουν και Ίνγκανσον σαν ηγετικό δίδυμο

Ο Παναθηναϊκός δεν πήρε το διπλό μόνο με ψυχή. Το πήρε γιατί πίσω είχε δύο στόπερ που έβγαλαν ηγετικά χαρακτηριστικά. Πάλμερ–Μπράουν και Ίνγκανσον έπαιξαν με νοοτροπία δεν περνάει τίποτα. Κέρδισαν μονομαχίες, διάβασαν κινήσεις, έκοψαν πριν γίνει η ζημιά. Όταν το κέντρο πιέζεται και ο αντίπαλος φορτώνει, εκεί φαίνεται ποιος έχει βάσεις.

Κυριακόπουλος και Αντίνο: Εξτρέμ από τα παλιά

Ο Κυριακόπουλος ήταν “δυναμό” στην αριστερή πλευρά, από αυτούς που δεν παίζουν μόνο τη γραμμή αλλά κουβαλάνε την ένταση της ομάδας. Και ο Αντίνο είναι ακριβώς αυτό που λείπει σήμερα, ένας εξτρέμ που κυνηγάει την μπάλα σαν να του χρωστάει κάτι. Δεν περιμένει να του έρθει στο πόδι για να εκτελέσει. Δουλεύει τη φάση από πριν, με επιθετικότητα και πείσμα.

Τα ελληνόπουλα: Τεττέη–Κοντούρης–Παντελίδης, μια τριάδα που δίνει ταυτότητα

Εδώ είναι το ζουμί. Ο Παναθηναϊκός μέσα στη σεζόν ψάχνει ταυτότητα. Και στο Καραϊσκάκης την πήρε από παιδιά που έχουν τη στόφα του δεν φοβάμαι.

Τεττέη: παιχνίδι “15 γύρων”. Σώμα με σώμα ανάμεσα στα στόπερ, μάχες, φθορά, πίεση στην πρώτη γραμμή. Αυτά δεν είναι για highlights, είναι για να κερδίζεις ντέρμπι.

Κοντούρης: Ο παίκτης που κρατάει τη δομή στο κέντρο.

Παντελίδης: Μπήκε και άλλαξε ρυθμό. Έδωσε την νότα που έλειπε όταν το πλάνο ήθελε κάτι πιο επιθετικό, πιο απρόβλεπτο.

Αυτή η νίκη δεν σβήνεται ακόμη κι αν έρθει στραβό αποτέλεσμα στο Κύπελλο. Όμως αν μείνει μόνο ως φωτογραφία, θα είναι χαμένη ευκαιρία. Ο Παναθηναϊκός χρειάζεται διάρκεια. Να μην κάνει πάλι το κλασικό ελληνικό: μια μεγάλη βραδιά και μετά αυτοϋπονόμευση. Η 4η θέση είναι στόχος ουσίας (και για την Ευρώπη και για το συνολικό αφήγημα της χρονιάς). Αν το “come back” στο Καραϊσκάκης καταλήξει να μουτζουρωθεί από απώλεια τετράδας στον Λεβαδειακό, τότε θα μιλάμε για αυτογκόλ διαρκείας.

Και κάτι ακόμα! Τέτοιες εμφανίσεις δείχνουν και το τι έρχεται. Ο Μπενίτεθ, αν θέλει να έχει του χρόνου ομάδα με αρχές, θα χρειαστεί ξεκαθάρισμα στο ρόστερ. Οι παίκτες που στο Καραϊσκάκης έπαιξαν με ψυχή και πειθαρχία έδειξαν ποιοι αξίζουν να χτιστεί πάνω τους η επόμενη μέρα.

Last but not least! Ο Ταμπόρδα δεν είναι ο “μεσσίας”. Είναι όμως ένα καλό μάθημα. Πριν σηκώσουμε πέτρες για να λιθοβολήσουμε έναν παίκτη, ας τον δούμε πρώτα να παίζει. Στα ντέρμπι, η ουσία γράφει ιστορία και εκεί ο Αντίνο ήταν συγκλονιστικός.