Γιατί το πράγμα δεν σώζεται με Τούντορ στην Τότεναμ!

Υπάρχουν περιπτώσεις όπου ένας προπονητής παραλαμβάνει καμένη γη. Και υπάρχουν και περιπτώσεις όπου, αντί να σβήσει τη φωτιά, ρίχνει κι άλλο λάδι. Η Τότεναμ του Ιγκόρ Τούντορ, τουλάχιστον με βάση τα πρώτα δείγματα, ανήκει ξεκάθαρα στη δεύτερη κατηγορία.

Θα ήταν άδικο να χρεωθεί ο Κροάτης όλο το χάος που επικρατεί φέτος στους Spurs. Το πρόβλημα είναι πιο βαθύ, πιο δομικό και πολύ παλιότερο από τον ίδιο. Το ρόστερ είναι κακοχτισμένο, η αυτοπεποίθηση των παικτών είναι διαλυμένη, οι τραυματισμοί έχουν αφαιρέσει ισορροπία και λύσεις, και συνολικά το κλαμπ δείχνει να πορεύεται χωρίς καθαρή αγωνιστική ταυτότητα. Όλα αυτά είναι αλήθεια. Όμως εξίσου αλήθεια είναι ότι ο Τούντορ, αντί να λειτουργήσει ως προσωρινός σταθεροποιητής, έδωσε μέχρι τώρα ελάχιστους λόγους για να πιστέψει κανείς ότι μπορεί να αποτρέψει την καταστροφή.

Η εικόνα είναι αμείλικτη. Τέσσερα παιχνίδια, τέσσερις ήττες, καμία ουσιαστική βελτίωση σε κανέναν τομέα. Ούτε ανασταλτικά, ούτε ψυχολογικά, ούτε στη διαχείριση του ρυθμού, ούτε καν στο κομμάτι της αντίδρασης. Αντιθέτως, η ομάδα μοιάζει όλο και πιο άδεια, όλο και πιο μπερδεμένη, όλο και πιο φοβική. Κι αυτό είναι ίσως το πιο βαρύ κατηγορητήριο για έναν προπονητή που ήρθε θεωρητικά για να δώσει σοκ, ενέργεια και μια νέα αρχή.

Το πρώτο λάθος: Επέμεινε σε κάτι που δεν λειτουργεί

Η πιο καθαρή ένδειξη ότι ο Τούντορ δεν «διάβασε» σωστά το υλικό που έχει στα χέρια του είναι η εμμονή του στο 3-4-2-1. Δεν είναι κακό ένας προπονητής να έχει ταυτότητα. Κακό είναι να προσπαθεί να επιβάλει τη δική του ιδέα πάνω σε μια ομάδα που βουλιάζει, χωρίς πρώτα να τη σταθεροποιήσει. Η Τότεναμ σε τέτοιες συνθήκες δεν είχε ανάγκη από ιδεολογική καθαρότητα. Είχε ανάγκη από πρακτικές λύσεις.

Το σχήμα του Τούντορ, αντί να δώσει συνοχή, άνοιξε περισσότερο τις γραμμές, εξέθεσε τους στόπερ, επιβάρυνε τα άκρα και άφησε την ομάδα με λίγη προστασία στον άξονα. Το αποτέλεσμα είναι πέντε γκολ υπέρ και δεκατέσσερα κατά σε τέσσερα παιχνίδια. Αυτά δεν είναι απλώς κακά νούμερα. Είναι νούμερα ομάδας που χάνει τη βάση της.

Το δεύτερο λάθος: Πειραματισμοί εκεί που απαγορεύονται

Η βραδιά στο «Μετροπολιτάνο» απέναντι στην Ατλέτικο ήταν η απόλυτη συμπύκνωση των λαθών του. Δεν ήταν μόνο η βαριά ήττα. Ήταν ο τρόπος με τον οποίο ήρθε. Σε ένα νοκ άουτ Champions League, απέναντι σε αντίπαλο έμπειρο, σκληρό και κυνικό, ο Τούντορ κατέβασε τη νεότερη ενδεκάδα της ιστορίας της Τότεναμ σε τέτοιο παιχνίδι. Αυτό από μόνο του έλεγε πολλά.

Σε τέτοιες αναμετρήσεις δεν πας με λογική πειράματος. Πας με εμπειρία, με ηγετικές προσωπικότητες, με παίκτες που μπορούν να απορροφήσουν την πίεση. Αντί γι’ αυτό, άφησε στον πάγκο ποδοσφαιριστές όπως ο Σολάνκε, ο Γκάλαχερ, ο Παλίνια και – κυρίως – ο βασικός τερματοφύλακας Βικάριο. Και εκεί ήταν που η κατάσταση ξέφυγε εντελώς.

Η απόφαση με τον Κίνσκι ήταν αυτοκτονική

Μπορεί να υπήρχε μια βάση σκέψης για να προστατευθεί προσωρινά ο Βικάριο, αν πράγματι βρισκόταν σε περίοδο ντεφορμαρίσματος. Άλλο αυτό, όμως, και άλλο να ρίξεις έναν τερματοφύλακα χωρίς ρυθμό, χωρίς παραστάσεις, χωρίς αγωνιστική συνέχεια, στην πιο δύσκολη πιθανή συνθήκη: εκτός έδρας με την Ατλέτικο, σε νοκ άουτ Champions League, με όλη την πίεση της βραδιάς πάνω του.

Ο Κίνσκι δεν εκτέθηκε απλώς. Καταστράφηκε ποδοσφαιρικά μέσα σε 17 λεπτά. Δύο τεράστια λάθη, δύο δώρα, ένα παιχνίδι που στράβωσε αμέσως και ένας νεαρός τερματοφύλακας που βρέθηκε ξαφνικά στο επίκεντρο ενός εφιάλτη χωρίς να έχει προετοιμαστεί για τίποτα. Ο Τούντορ μπορεί να είπε μετά το ματς ότι πριν τη σέντρα η απόφαση έμοιαζε σωστή. Αυτό όμως δεν τη δικαιώνει. Το θέμα δεν είναι μόνο το αποτέλεσμα της επιλογής. Είναι και το αν η επιλογή είχε λογική πριν καν παιχτεί το ματς. Και δεν είχε.

Για έναν προπονητή, το πιο επικίνδυνο λάθος δεν είναι να χάσει. Είναι να βάλει έναν παίκτη σε συνθήκες που σχεδόν τον οδηγούν στην αποτυχία. Αυτό έκανε εδώ ο Τούντορ. Και το πρόβλημα δεν είναι μόνο ότι έχασε το παιχνίδι. Είναι ότι μπορεί να έκαψε έναν τερματοφύλακα για πολύ καιρό.

Η Τότεναμ δεν έχει μόνο αγωνιστικό πρόβλημα, έχει ψυχολογική αποσύνθεση

Το πιο ανησυχητικό στοιχείο δεν είναι η τακτική αστοχία. Είναι η συνολική ψυχολογία της ομάδας. Οι Spurs δείχνουν ομάδα που δεν πιστεύει σε τίποτα. Δεν βγάζουν ορμή, δεν βγάζουν αντίδραση, δεν βγάζουν καν βασικά ένστικτα επιβίωσης. Και όταν μια ομάδα πέφτει τόσο πολύ ψυχολογικά, ο προσωρινός προπονητής οφείλει πρώτα να τη μαζέψει συναισθηματικά. Ο Τούντορ ούτε αυτό κατάφερε.

Αντιθέτως, η αίσθηση είναι ότι κάθε παιχνίδι μεγαλώνει το άγχος, τη σύγχυση και την εσωστρέφεια. Η Τότεναμ δεν μοιάζει απλώς ντεφορμέ. Μοιάζει χαμένη. Και αυτό, σε φάση μάχης για την παραμονή, είναι θανατηφόρο.

Η κουβέντα για τον υποβιβασμό δεν είναι πια υπερβολή

Κάποτε μια τέτοια συζήτηση για την Τότεναμ θα ακουγόταν αστεία. Τώρα δεν είναι. Τα δεδομένα είναι σκληρά. Η ομάδα έχει ιστορικά κακή συγκομιδή βαθμών σε βάθος 38 αγώνων, προέρχεται από συνεχόμενες ήττες και δίνει πλέον την εικόνα συλλόγου που μπήκε σε δίνη χωρίς να ξέρει πώς να βγει. Το Champions League ουσιαστικά τελείωσε. Αυτό που μένει είναι η επιβίωση στην Premier League.

Και εκεί είναι το πιο βαρύ σημείο για τον Τούντορ: δεν έχει δείξει ούτε ένα στοιχείο που να επιτρέπει σοβαρή αισιοδοξία ότι μπορεί να οδηγήσει την ομάδα έξω από τον βούρκο. Ναι, το πρόγραμμα ως έναν βαθμό βοηθά. Ναι, υπάρχουν παιχνίδια που η Τότεναμ «πρέπει» θεωρητικά να πάρει. Αλλά αυτή τη στιγμή η λέξη «πρέπει» δεν έχει αντίκρισμα. Γιατί για να πάρεις παιχνίδια παραμονής, χρειάζεσαι νεύρο, καθαρό μυαλό, σταθερότητα και σωστές αποφάσεις. Η Τότεναμ του Τούντορ δεν δείχνει τίποτα από αυτά.

Το βασικό ερώτημα δεν είναι αν ο Τούντορ φταίει για όλη την παρακμή της Τότεναμ. Δεν φταίει. Το ερώτημα είναι αν δείχνει ικανός να τη σταματήσει. Και εδώ η απάντηση, με όσα έχουμε δει μέχρι τώρα, είναι μάλλον ξεκάθαρη: ΟΧΙ.

Η Τότεναμ είναι ένα βυθισμένο project, με λάθος σχεδιασμό, λάθος ισορροπίες και κατεστραμμένη ψυχολογία. Όμως ακόμη και μέσα σε αυτό το χάος, ένας προπονητής μπορεί να δώσει έστω μια αίσθηση διόρθωσης, να φέρει μια στοιχειώδη σταθερότητα, να περιορίσει τη ζημιά. Ο Τούντορ δεν το έκανε. Αντιθέτως, με την τακτική εμμονή του, με τις αμφιλεγόμενες επιλογές του και με τη διαχείριση της πίεσης, έκανε τα πράγματα να φαίνονται ακόμη πιο σκοτεινά.

Γι’ αυτό και η κουβέντα για νέα αλλαγή στον πάγκο, όσο ακραία κι αν ακούγεται μετά από τόσο λίγα παιχνίδια, δεν είναι παράλογη. Όταν μια ομάδα πηγαίνει ολοταχώς προς τον γκρεμό, δεν περιμένεις να δεις αν ο οδηγός θα μάθει τον δρόμο στην πορεία. Τον αλλάζεις πριν να είναι αργά.