Κόκε: «Έκανα λάθη, αλλά δεν είμαι ο Εσκομπάρ»!

Μιλώντας στο Deportes COPE Malaga, ο Ισπανός περιγράφει την πτώση του από τη δόξα των γηπέδων στη σκληρή πραγματικότητα του σωφρονιστικού ιδρύματος, αναλαμβάνοντας την πλήρη ευθύνη των πράξεών του.

Η «φυλακή» του μυαλού και το τίμημα της απερισκεψίας

Ο Κόκε παραδέχεται πως η άνετη ζωή και η αίσθηση του αήττητου τον οδήγησαν σε καταστροφικές αποφάσεις.

«Όλα ξεκίνησαν με απερισκεψία. Ζούσα άνετα και δεν έδινα σημασία στις συνέπειες. Το έβλεπα σαν παιχνίδι μέχρι που βρέθηκα μπλεγμένος σε μια κατάσταση που μου στέρησε την ελευθερία», εξομολογείται.

Αυτό που τον πονάει περισσότερο δεν είναι η δική του ταλαιπωρία, αλλά το γεγονός ότι παρέσυρε μαζί του τους δικούς του ανθρώπους. «Η οικογένεια και οι φίλοι μου δεν άξιζαν να περάσουν αυτή την ταπείνωση», αναφέρει με φανερή μεταμέλεια.

«Δεν κράτησα ποτέ όπλο»

Θέλοντας να διαχωρίσει τη θέση του από τα στερεότυπα των καρτέλ, ο Κόκε ξεκαθαρίζει τη φύση της εμπλοκής του.

«Πληρώνω για όσα έκανα, αλλά δεν είμαι ο Πάμπλο Εσκομπάρ. Δεν είμαι επικίνδυνος ούτε επιθετικός. Δεν έχω πιάσει ποτέ όπλο. Απλώς προσπάθησα να βγάλω χρήματα με παράνομο τρόπο, σαν ένας ‘επιχειρηματίας’ χωρίς βία».

Σήμερα, κυκλοφορεί ελεύθερος υπό όρους, αλλά νιώθει το βάρος των βλεμμάτων. «Οι άνθρωποι κοιτάζουν το πρόσωπό σου και μετά αμέσως το πόδι σου, στο βραχιολάκι. Η κοινωνία σε δείχνει με το δάχτυλο».

Ο Άρης, ο Κούπερ και η επόμενη μέρα

Παρά τη σκοτεινή περίοδο, οι αναμνήσεις από το ποδόσφαιρο παραμένουν το «καταφύγιό» του, με τον Άρη να κατέχει την πρώτη θέση.

Για τον Κόκε, ο Άρης δεν ήταν απλώς μια ομάδα, αλλά το μέρος όπου ένιωσε τη μεγαλύτερη αγάπη. «Ο Άρης είναι το δεύτερο σπίτι μου», δηλώνει κατηγορηματικά, διατηρώντας άσβεστη τη φλόγα για τους «κίτρινους». Ξεχωρίζει ως κορυφαίους συμπαίκτες τους Ντρογκμπά και Νασρί, ενώ υποκλίνεται στην τακτική ιδιοφυΐα των Έκτορ Ραούλ Κούπερ και Αντόνιο Ταπία.

Ο Κόκε δεν θέλει να μείνει μακριά από το άθλημα. «Θα ήθελα να γίνω αθλητικός διευθυντής. Πιστεύω ότι έχω ‘μάτι’ για το ταλέντο και θα μπορούσα να προσφέρω πολλά», καταλήγει, κοιτάζοντας το μέλλον με ελπίδα για μια δεύτερη ευκαιρία.

Η περίπτωση του Σέρχιο Κόκε είναι μια κλασική ιστορία “ύβρεως και νέμεσης”. Ένας παίκτης με σπάνιο ταλέντο που έχασε τον δρόμο του έξω από τις γραμμές του γηπέδου.

Η ειλικρίνειά του για τη φυλακή και η προσπάθειά του να αλλάξει νοοτροπία (χρησιμοποιώντας τον εγκλεισμό ως “προσωπική προπόνηση”) δείχνουν έναν άνθρωπο που παλεύει να ξαναβρεί την αξιοπρέπειά του. Η ταύτισή του με τον Άρη παραμένει το ισχυρότερο συναισθηματικό του δέσιμο, θυμίζοντάς μας τις εποχές που η “κίτρινη” κερκίδα παραληρούσε στο όνομά του.

Ο Κόκε ήταν πάντα “μάγκας” στο γήπεδο και η συνέντευξή του δείχνει ότι παραμένει “ντόμπρος”, ακόμα και για τα λάθη που τον κατέστρεψαν. Το να λες “δεν είμαι ο Εσκομπάρ” ενώ φοράς βραχιολάκι θέλει κότσια.

Ο Ισπανός πλήρωσε ακριβά το τίμημα της “εύκολης” ζωής, αλλά η καρδιά του παραμένει στο “Βικελίδης”. Αν ο Άρης ή κάποια άλλη ομάδα του δώσει την ευκαιρία να γίνει αθλητικός διευθυντής, θα είναι το απόλυτο “redemption story”. Γιατί το ταλέντο δεν χάνεται, ακόμα και αν το μυαλό θολώσει για λίγο.