Δεν ήταν μια απλή γκέλα! Ήταν αυτοκτονία

Η Μάντσεστερ Σίτι μοιάζει πλέον να παίζει με την πλάτη στον τοίχο και το 1-1 στην έδρα της Γουέστ Χαμ ήταν ένα ακόμη χτύπημα σε μια κούρσα τίτλου που δείχνει να χάνεται. Δεν ήταν μια βραδιά στην οποία η ομάδα του Πεπ Γκουαρδιόλα διαλύθηκε αγωνιστικά. Το αντίθετο. Είχε έλεγχο, κατοχή, όγκο επιθέσεων και κράτησε τον αντίπαλο σχεδόν ανύπαρκτο δημιουργικά. Κι όμως, για ακόμη μία φορά δεν πήρε αυτό που έπρεπε να πάρει. Και κάπου εκεί βρίσκεται όλη η ουσία της φετινής της παθολογίας.

Η Σίτι μπήκε στο παιχνίδι με την εικόνα ομάδας που ήξερε ότι δεν είχε άλλο περιθώριο. Πίεσε από την αρχή, κυκλοφόρησε γρήγορα τη μπάλα και έδειχνε ότι θα καθαρίσει το ματς από νωρίς απέναντι σε μια Γουέστ Χαμ που έπαιζε με το βάρος της μάχης της παραμονής. Το προβάδισμα ήρθε από τον Μπερνάρντο Σίλβα, σε μια φάση σχεδόν παράδοξη: μια προσπάθεια ελάχιστης θεωρητικής αξίας, μόλις 0.03 xG, κατέληξε γκολ είτε από καθαρή έμπνευση είτε από ιδιόμορφη τύχη. Όπως και να το δει κανείς, ήταν μια στιγμή που έμοιαζε ικανή να ξεκλειδώσει τη βραδιά.

Κι όμως, η Σίτι έκανε πάλι αυτό που την πληγώνει φέτος περισσότερο από οτιδήποτε άλλο: δεν προστάτευσε το προβάδισμά της. Παρά το γεγονός ότι είχε περιορίσει τη Γουέστ Χαμ σε απόλυτη αφάνεια, δέχθηκε την ισοφάριση από στημένη φάση, με τον Κωνσταντίνο Μαυροπάνο να σκοράρει με κεφαλιά στην μοναδική τελική των γηπεδούχων σε όλο το ματς. Το στοιχείο αυτό από μόνο του λέει πολλά. Μια ομάδα που έχει σχεδόν απόλυτο έλεγχο, που δεν επιτρέπει φάσεις, που μοιάζει κυρίαρχη, καταφέρνει να χάσει δύο βαθμούς από μία και μόνη αμυντική αδράνεια.

Εδώ βρίσκεται και το πιο βαρύ συμπέρασμα. Η φετινή Σίτι δεν χάνει μόνο επειδή της λείπει η παλιά της εκρηκτικότητα ή επειδή δεν μετατρέπει πάντα την κυριαρχία της σε καθαρό σκορ. Χάνει βαθμούς γιατί δεν έχει την αμυντική ακαμψία και την ψυχραιμία που χαρακτήριζε τις ομάδες τίτλου του Γκουαρδιόλα. Το ότι έχει δεχθεί 13 γκολ ισοφάρισης στο πρωτάθλημα είναι εξαιρετικά αποκαλυπτικό. Μιλάμε για αριθμό-καταδίκη για μια ομάδα που υποτίθεται ότι κυνηγά την κορυφή. Δεν είναι ζήτημα ενός κακού βραδιού. Είναι επαναλαμβανόμενο σύμπτωμα.

Από την άλλη, η Γουέστ Χαμ πήρε αυτόν τον βαθμό με τρόπο σχεδόν αντι-ποδοσφαιρικό, αλλά απολύτως χρήσιμο. Μία τελική προσπάθεια σε όλο το παιχνίδι, ένα γκολ, απόλυτη αμυντική συσπείρωση και τεράστια αντοχή. Δεν εντυπωσίασε, δεν έφτιαξε παιχνίδι, δεν κοίταξε στα μάτια τη Σίτι με όρους κατοχής ή δημιουργίας. Αλλά σε τέτοιες μάχες σωτηρίας δεν μετρά η αισθητική. Μετρά η επιβίωση. Και η ομάδα του Λονδίνου έδειξε ότι, έστω και μέσα από άμυνα χαρακωμάτων, μπορεί να βρει το αποτέλεσμα που χρειάζεται για να μείνει ζωντανή.

Για τη Σίτι, όμως, αυτή η ισοπαλία είναι σχεδόν ετυμηγορία. Με τη διαφορά από την κορυφή να ανοίγει στους εννέα βαθμούς και την Άρσεναλ να έχει ήδη κάνει τη δουλειά της, το περιθώριο λάθους ουσιαστικά εξαφανίστηκε. Θεωρητικά υπάρχει ακόμη χρόνος. Πρακτικά, χρειάζεται πια σχεδόν θαύμα. Κι αυτό όχι μόνο γιατί η Άρσεναλ προηγείται, αλλά γιατί η ίδια η Σίτι δεν εκπέμπει την αίσθηση ομάδας που μπορεί να τρέξει αλάνθαστο σερί μέχρι τέλους.

Το πιο σκληρό για τον Γκουαρδιόλα και τους παίκτες του είναι πως αυτή τη φορά δεν μπορούν να πουν ότι ήταν χειρότεροι από τον αντίπαλο. Ήταν καλύτεροι σχεδόν σε όλα. Αλλά το ποδόσφαιρο δεν σε πληρώνει για την επιβολή σου, σε πληρώνει για την αποτελεσματικότητά σου. Και η Σίτι, αυτή τη στιγμή, μοιάζει με ομάδα που έχει χάσει ακριβώς αυτό: την ικανότητα να μετατρέπει την ανωτερότητα σε καθαρό αποτέλεσμα.

Με λίγα λόγια, αυτό το 1-1 δεν ήταν απλώς άλλη μία γκέλα. Ήταν η συμπύκνωση όλης της φετινής αδυναμίας της Μάντσεστερ Σίτι: πολύς έλεγχος, λίγη ουσία, μια αμυντική χαραμάδα και στο τέλος ζημιά τεράστια. Και όταν κυνηγάς τίτλο, τέτοιες βραδιές δεν συγχωρούνται.