Πάρτι στο ΟΑΚΑ! Η μέρα που ο Παναθηναϊκός έγινε Εξάστερος

Αθλητικό Σαν Σήμερα: Υπάρχουν ευρωπαϊκά τρόπαια που κατακτώνται. Και υπάρχουν ευρωπαϊκά που σφραγίζουν εποχές. Το βράδυ της 8ης Μαΐου 2011 στη Βαρκελώνη ανήκει ξεκάθαρα στη δεύτερη κατηγορία.

Ο Παναθηναϊκός του Ζέλικο Ομπράντοβιτς νίκησε τη Μακάμπι Τελ Αβίβ στον τελικό του Final Four της Euroleague με 78-70 και κατέκτησε το έκτο ευρωπαϊκό τρόπαιο της ιστορίας του, επιστρέφοντας στην κορυφή της Ευρώπης μετά από διάλειμμα ενός έτους.

Το Palau Sant Jordi είχε βαφτεί πράσινο από νωρίς. Οι φίλοι του Παναθηναϊκού είχαν μετατρέψει τη Βαρκελώνη σε… ΟΑΚΑ, πιστεύοντας πως εκείνη η ομάδα είχε όλα όσα χρειάζονταν για να ξαναγίνει πρωταθλήτρια Ευρώπης.

Και δεν διαψεύστηκαν.

Οι «πράσινοι» μπήκαν στο Final Four ως το μεγάλο φαβορί της διοργάνωσης, έχοντας προηγουμένως αποκλείσει την πρωταθλήτρια Ευρώπης Μπαρτσελόνα στα playoffs. Η Σιένα στον ημιτελικό και η Μακάμπι στον τελικό δεν στάθηκαν αρκετές για να ανακόψουν την πορεία μιας ομάδας που είχε χτιστεί για τέτοιες βραδιές.

Ο τελικός είχε και ιδιαίτερο συμβολισμό. Η Euroleague όρισε το τζάμπολ στις 17:30 ώρα Ισραήλ, ώστε να τιμηθεί η εθνική ημέρα μνήμης των πεσόντων στρατιωτών του Ισραήλ, η οποία ξεκινούσε με τη δύση του ηλίου στις 19:28.

Μέσα στο παρκέ, όμως, ο Παναθηναϊκός είχε από την αρχή τον έλεγχο.

Ο Δημήτρης Διαμαντίδης και ο Νικ Καλάθης κυριάρχησαν απέναντι στην περιφερειακή άμυνα της Μακάμπι, διαβάζοντας κάθε mismatch και επιβάλλοντας τον ρυθμό του αγώνα. Ο Μάικ Μπατίστ τελείωνε τις φάσεις κοντά στο καλάθι με τη γνωστή του αποτελεσματικότητα, ενώ οι Σάτο και Νίκολας έδωσαν τεράστιες λύσεις στο δεύτερο μέρος.

Ο Ντέιβιντ Μπλατ προσπάθησε να αλλάξει τη ροή με άμυνες ζώνης και αλλαγές ρυθμού, αλλά η ελληνική ομάδα παρέμεινε ψύχραιμη ακόμη κι όταν δεν έβρισκε ρυθμό από την περιφέρεια. Ο Παναθηναϊκός είχε μόλις 6/19 τρίποντα, όμως κυριάρχησε στο ζωγραφιστό, στα ριμπάουντ και στις συνεργασίες.

Τα δεκάλεπτα έδειχναν την εικόνα του τελικού:
15-22, 30-33, 43-54, 70-78.

Ο Παναθηναϊκός ήταν μπροστά σχεδόν σε όλο το παιχνίδι και δεν επέτρεψε ποτέ στη Μακάμπι να αισθανθεί πραγματικά ότι μπορεί να ανατρέψει την κατάσταση.

Ο μεγάλος πρωταγωνιστής ήταν φυσικά ο Δημήτρης Διαμαντίδης.

Ο αρχηγός του Παναθηναϊκού ολοκλήρωσε τον τελικό με 16 πόντους, 9 ασίστ, 5 ριμπάουντ και 2 κλεψίματα, ισοφαρίζοντας παράλληλα το ρεκόρ των περισσότερων ασίστ σε τελικό Euroleague, που κρατούσε ο Αριέλ ΜακΝτόναλντ από το 2001.

Συνολικά στο Final Four μοίρασε 18 ασίστ, καταρρίπτοντας το προηγούμενο ρεκόρ των 17 που είχαν οι Βασίλι Καράσεφ και Τερέλ ΜακΙντάιρ.

Εκείνη η χρονιά, άλλωστε, ήταν η απόλυτη χρονιά του «3D».

Ο Διαμαντίδης αναδείχθηκε MVP της Euroleague 2010-11 και έγινε ο πρώτος παίκτης στην ιστορία της διοργάνωσης που κατέκτησε ταυτόχρονα:

• το βραβείο του MVP,
• το βραβείο του Καλύτερου Αμυντικού
• και θέση στην καλύτερη πεντάδα της διοργάνωσης.

Απέναντί του βρισκόταν μια εξαιρετική Μακάμπι, με Πάργκο, Έιντσον, Μπλου, Ελιγιάχου και Σχορτσανίτη. Όμως εκείνο το βράδυ ο Παναθηναϊκός είχε κάτι παραπάνω από ταλέντο.

Είχε προσωπικότητα πρωταθλητή.

Ο Ζέλικο Ομπράντοβιτς έφτασε τον όγδοο ευρωπαϊκό τίτλο της καριέρας του και τον πέμπτο με τον Παναθηναϊκό, επιβεβαιώνοντας γιατί θεωρείται ο κορυφαίος προπονητής στην ιστορία της Euroleague.

Και όμως, η πιο δυνατή εικόνα του τελικού δεν ήταν ούτε καλάθι ούτε άμυνα.

Ήταν εκείνα τα λίγα δευτερόλεπτα πριν από τη λήξη.

Ο Δημήτρης Διαμαντίδης κατευθύνθηκε προς τον πάγκο, αγκάλιασε τον Ομπράντοβιτς και για μια στιγμή έμοιαζε σαν όλη η ιστορία εκείνης της ομάδας να χωρά μέσα σε αυτή την αγκαλιά.

Σεβασμός. Εμπιστοσύνη. Κυριαρχία.

Ήταν η εικόνα μιας μπασκετικής αυτοκρατορίας που βρισκόταν ακόμη στην κορυφή της Ευρώπης.

Τα στατιστικά του τελικού

Μακάμπι Τελ Αβίβ (Μπλατ)

Πάργκο 12, Μπλου 14, Ελιγιάχου 12, Έιντσον 17, Πνίνι 8, Σχορτσανίτης 4.

Παναθηναϊκός (Ομπράντοβιτς)

Μπατίστ 18, Διαμαντίδης 16, Νίκολας 14, Σάτο 13, Φώτσης 5, Καλάθης 4.

Ομαδικά στατιστικά

• Ριμπάουντ: 40-33 υπέρ Παναθηναϊκού
• Ασίστ: 19-16
• Δίποντα: 23/37
• Μπλοκ: 6

Σαν σήμερα, ο Παναθηναϊκός δεν κατέκτησε απλώς ένα ακόμα τρόπαιο.

Επιβεβαίωσε ότι εκείνη η γενιά είχε ήδη περάσει στην αιωνιότητα του ευρωπαϊκού μπάσκετ.

Θυμηθείτε τι είχε γίνει.