Αποθέωση Μεντιλίμπαρ μετά την πρόκριση της Ράγιο -“Ακολουθεί τα βήματά του”

Χοσέ Λουίς Μεντιλίμπαρ: Κάποιοι προπονητές αφήνουν το στίγμα τους με την κατάκτηση τίτλων, άλλοι το κάνουν μεταμορφώνοντας την ταυτότητα μιας ομάδας. Σπάνια συμπίπτουν και τα δύο. Η πρόκριση της Ράγιο Βαγιεκάνο στον τελικό του Conference League, ξεπερνώντας στα προημιτελικά την ΑΕΚ και στα ημιτελικά την Στρασμπούρ, ταυτισμένη με την εμφάνιση του Ινίγκο Πέρεθ στην ευρωπαϊκή σκηνή αναπόφευκτα θυμίζει την πορεία που ακολούθησε ο Χοσέ Λουίς Μεντιλίμπαρ μόλις δύο χρόνια νωρίτερα, με τον Ολυμπιακό.  

«Οι ομοιότητες ξεπερνούν την κοινή καταγωγή»

Ένα παραλληλισμό που κάνει σήμερα (8/5) η ισπανική ιστοσελίδα “Noticiasdenavarra”, σε δημοσίευμα με τίτλο «Ινίγκο Πέρεθ, ακολουθώντας τα βήματα του Μεντιλίμπαρ».

«Δύο προπονητές με παρελθόν στην Οσασούνα, ο ένας ως παίκτης και ο άλλος ως προπονητής, δύο προσεγγίσεις που απέχουν πολύ από την τεχνητή νοημοσύνη, και με το ίδιο συναίσθημα: αυτό της μετατροπής συλλόγων χωρίς την ετικέτα των ευρωπαϊκών γιγάντων σε έργα ικανά να ανταγωνιστούν οποιονδήποτε», αναφέρει χαρακτηριστικά. 

Και συνεχίζει: «Το μέγεθος αυτού που έχει πετύχει ο Ινίγκο Πέρεθ δεν μπορεί να γίνει κατανοητό μόνο μέσω του αποτελέσματος. Η Ράγιο αγωνίστηκε για άλλη μια φορά με θάρρος, υψηλή πίεση και ένα αναγνωρίσιμο επιθετικό στυλ, ακόμη και σε ένα περιβάλλον υψηλής πίεσης. Αυτό το πλαίσιο συνδέεται άμεσα με το φαινόμενο Μεντιλιμπάρ. Το 2024, οδήγησε τον Ολυμπιακό στον πρώτο ευρωπαϊκό τελικό της ιστορίας του και στη συνέχεια κέρδισε το Conference League εναντίον της Φιορεντίνα. Το έκανε μόλις ένα χρόνο μετά την κατάκτηση του Europa League με τη Σεβίλλη, εδραιώνοντας μια ευρωπαϊκή καριέρα βασισμένη στη φυσική ανταγωνιστικότητα και την τακτική πεποίθηση.

Οι ομοιότητες μεταξύ των δύο περιπτώσεων ξεπερνούν την κοινή τους καταγωγή ή εθνικότητα. Ο Μεντιλιμπάρ έφτασε στην Ελλάδα για να σώσει μια ασυνεπή ομάδα και κατέληξε να την οδηγήσει σε έναν απροσδόκητο ηπειρωτικό θρίαμβο. Η UEFA περιέγραψε αυτή την ιστορία ως συνέχεια του «παραμυθιού» που είχε ήδη βιώσει στη Σεβίλλη. Ο Ινίγκο Πέρεθ, παρά τις διαφορές στον χρόνο και την εμπειρία, χτίζει μια παρόμοια αφήγηση στη Βαγιέκας: μια ομάδα με περιορισμένο προϋπολογισμό, μια πολύ συγκεκριμένη ποδοσφαιρική φιλοσοφία και μια ομάδα που έχει αναπτυχθεί γύρω από μια συλλογική ταυτότητα».

Σημειώνει ιδιαίτερα: «Υπάρχει επίσης μια συναισθηματική παράλληλη σχέση. Σε όλη αυτή την ευρωπαϊκή περιπέτεια, ο Μεντιλιμπάρ επέμεινε ότι η επιτυχία προήλθε από το να μην αλλάζει η ουσία της ομάδας στις μεγαλύτερες σκηνές. Η Ράγιο Βαγιεκάνο του Ινίγκο Πέρεθ μεταφέρει το ίδιο συναίσθημα σήμερα: μια ομάδα που δεν έχει εγκαταλείψει το στυλ της για να αγωνιστεί στην Ευρώπη και έχει φτάσει στον τελικό ακριβώς παραμένοντας αναγνωρίσιμη.

Η σύγκριση είναι ακόμη πιο εντυπωσιακή επειδή και οι δύο αντιπροσωπεύουν μια φιγούρα που είναι ολοένα και πιο σπάνια στην ελίτ: τον προπονητή που δίνει προτεραιότητα στη συλλογική απόδοση έναντι της ατομικής αστρικής δύναμης. Ούτε ο Μεντιλιμπάρ ούτε ο Ινίγκο Πέρεθ ξεκίνησαν τις αντίστοιχες ευρωπαϊκές τους περιπέτειες περιτριγυρισμένοι από παίκτες παγκόσμιας κλάσης. Ωστόσο, και οι δύο κατάφεραν να ενσταλάξουν στις ομάδες τους μια προσωπικότητα που ξεπέρασε τις οικονομικές ανισότητες έναντι θεωρητικά ανώτερων αντιπάλων».

Και καταλήγει: «Είτε κερδίσει είτε χάσει το τρόπαιο, ο προπονητής της Ράγιο έχει ήδη πετύχει κάτι πολύ παρόμοιο με αυτό που πέτυχε ο συμπατριώτης του: αποδεικνύοντας ότι στο ευρωπαϊκό ποδόσφαιρο υπάρχει ακόμα χώρος για θαρραλέες ομάδες και για προπονητές ικανούς να ανταγωνίζονται με βάση ιδέες και όχι τον προϋπολογισμό». 

Μπορεί τους δυό τους να τους χωρίζουν 27 χρόνια , 38 ο Πέρεθ, 65 ο Μεντιλίμπαρ, αλλά τους συνδέουν κιόλας τόσα πολλά. Ο Ινίγκο Πέρεθ είναι  «ένας προπονητής παγιδευμένος στο σώμα ενός παίκτη», όπως έχει γράψει χαρακτηριστικά η εφημερίδα της Βαρκελώνης Mundodeportivo σε σχετικό αφιέρωμα.